اثر بخشی آموزش شیوه فرزند پروری سلیگمن بر گرایش به کودک آزاری و خودکارآمدی والدگری در مادران دارای سابقه کودک آزاری

مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش شیوه فرزندپروری سلیگمن بر گرایش به کودک آزاری و خود کارآمدی والدگری در مادران دارای سابقه کودک آزاری در شهر اصفهان انجام شد. روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون- پیگیری با گروه کنترل بود. بدین منظور از بین مراجعین مراکز اورژانس اجتماعی در سال ۱۳۹۹به روش نمونه گیری در دسترس ۴۰ نفر از مادران دارای سابقه کودک آزاری که علاقمند به همکاری بودند انتخاب شده و بطور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. آزمودنی های هر دو گروه پرسشنامه های گرایش به کودک آزاری (شمایی زاده ویوسفی، ۱۳۹۷) و خودکار آمدی والدگری (دومکا، ۱۹۹۶) را در مراحل پیش آزمون پس آزمون و پیگیری پاسخ دادند. گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش سبک فرزندپروری سلیگمن را به صورت دوبار درهفته و به مدت چهار هفته دریافت نمودند، گروه کنترل در این مدت هیچ نوع آموزشی دریافت نکردند. پس از اجرای آموزش مذکور پس از دو ماه هردو گروه مورد پیگیری قرار گرفته و پرسشنامه های مورد پژوهش را پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آماری توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و استنباطی (تحلیل واریانس اندازه های تکراری) استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس اندازه های تکراری نشان داد که آموزش سبک فرزندپروری سلیگمن به طور کلی باعث کاهش گرایش به کودک آزاری و نیز افزایش خود کارآمدی مادران دارای سابقه کودک آزاری می شود (۰۵/۰ P<). نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل می توان گفت یکی از روش های موثر برای کاهش گرایش به کودک آزاری و بهبود خودکارآمدی مادران دارای سابقه کودک آزاری می تواند آموزش سبک فرزندپروری سلیگمن باشد.