بن مایه های ادب پایداری در دو جبهه متفاوت علیه استبداد با تکیه بر اشعار عبدالله پشیو و قیصر امین پور

ادبیات پایداری در عراق و ایران وجوه هم سو و مشترکی داشته و دارند. رژیم بعث در عراق، جنگ نابرابر و بنیان براندازی علیه کردها به راه انداخت که نابودی های بی شماری در پی داشت. همچنین جنگی خانمان سوز علیه ایران شعله ور ساخت که منجر به مشکلات بسیاری شد. در این میان، شاعران حوزه پایداری، نقش بارزی در بازنمایی و دفاع از کیان ملی و میهن و میراث انسانی بر عهده داشتند. عبدالله پشیو در کردستان عراق و قیصر امین پور در ایران، نقش و کارکرد چشم گیری در این موضوع داشته اند و هر دو شاعر با سلاح شعر و در دو جبهه متفاوت، علیه یک استبداد و یک رژیم نبرد کرده اند. پژوهش پیش رو با شیوه تحلیلی – توصیفی، بن مایه های پایداری در شعر این دو شاعر را بررسی کرده است. دفاع از میهن، کرامت انسانی، امید به آینده، توصیف صحنه های نبرد و مشکلات و مصایب ناشی از جنگ، ستایش شهیدان و جانبازان و رزمندگان از بن مایه های موجود در شعر این دو شاعر هستند.

کلیدواژه ها:

استبداد