بررسی فرایندهای تضعیف در گویش سیستانی با رویکرد بهینگی

هدف پژوهش پیش رو توصیف و تحلیل برخی از فرایندهای واجی تضعیف با رویکرد بهینگی در گویش سیستانی است. روش مورد استفاده در این پژوهش توصیفی - تحلیلی است. به این منظور، ده گویشور مرد، مسن، کم سواد و روستایی به صورت تصادفی انتخاب شدند و داده های زبانی با استفاده از ضبط گفتار آزاد و مصاحبه و منابع کتابخانه ای موجود جمع آوری شد. سپس، داده های مورد نظر، از جمله های ضبط شده استخراج و براساس الفبای دستگاه آوایی بین المللی آوانگاری شدند و فرایندهای واجی تضعیف در گویش سیستانی طبقه بندی گردیدند. در گام بعدی، محدودیت های به کاررفته در پیکره زبانی براساس واج شناسی بهینگی استخراج شدند. در نهایت، محدودیت های استخراج شده از هر فرایند واجی در جداول مخصوص نظریه بهینگی توصیف و تحلیل شدند. براساس تحلیل های انجام شده می توان نتیجه گرفت که فرایند واجی تضعیف در گویش سیستانی در چارچوب نظریه بهینگی قابل تحلیل و تبیین است و این که بیشترین محدودیت های پایایی که در این گویش نقض می شود، محدودیت ضد حذف (MAX) و محدودیت همانندی، مختصه های جایگاه و شیوه تولید IDENT(place & manner) هستند. همین طور وجود خوشه همخوانی و وجود پایانه در این گویش، ساخت نشاندار تولید می کند.

کلیدواژه ها:

گویش سیستانی