زنده واری، چهارچوبی بومی شده از پیشرفت برای محیط انسان ساخت در ایران

در ایران مقبول ترین چهارچوب پیشرفت جهانی و پایداری، موردپذیرش کامل واقع نشده و لازم است الگویی بومی برای توسعه ارائه شود. پژوهش حاضردر این راستا در ارائه ی یک چهارچوب بومی پیشنهادی به نام زنده واری گام برداشته است. در این پژوهش برای بومی سازی نظریه توسعه پایدار و دستیابی به چهارچوب زنده واری، از روش ترکیبی دومرحله ای(استدلال منطقی و موردی) استفاده شده است: در مرحله اول با جایگزینی مبانی پایداری با مبانی هم ارز و مشترک در تفکر و فلسفه ایرانی، تفکر سیستمی، فلسفه کاسمونومیک و نظریه ودینگتن از طریق روشی ترکیبی و حکمی اجتهادی، در ابتدا مفروضات و مبانی پارادایم توسعه پایدار بر اساس پارادایم های فوق تغییر داده شده و در جهت ایجاد یک مدل ذهنی جدید، پس از بررسی واگرای مفروضات به ترکیب مفاهیم به شکل هم گرا و مفروضات نوینی در ارائه نظریه بومی از زنده واری پرداخته می شود؛ درمرحله دوم، چهارچوب زنده واری باکاربست ومقایسه در نمونه های موردی، مورد سنجش بازساخت پذیری روراست ونظریه ای قرارگرفته تا روند توسعه معماری در لایه های سیاسی، فرهنگی و زیباشناختی توجیه شود و ساختار نظریه تاییدشده در انتها، با روش پیمایشی از طریق تحلیل دلفی کلیت چهارچوب زنده واری سنجیده واز هفت متغیر مورد بررسی، قابلیت زنده واری در مقام یک نظریه بومی با اولویت نخست نیز تایید شد

کلیدواژه ها:

الگوی پیشرفت ، توسعه پایدار ، توسعه زنده وار ، محیط انسان ساخت ، معماری زنده وار