رابطه تفکر ارجاعی و انعطاف پذیری روانشناختی با اضطراب فراگیر

زمینه و هدف: هدف از این پژوهش تعیین رابطه تفکر ارجاعی و انعطاف پذیری روانشناختی با اضطراب فراگیر بود. روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی از نوع همبستگی بود. روش: جامعه آماری شامل ۳۰۰ نفر از بیماران مراجعه کننده به مرکز مشاوره ترنم زندگی و مرکز مشاوره همراز می باشد که از میان آن ها تنها بیمارانی که مشخصه های اضطراب فراگیر داشتند، انتخاب شدند. در پژوهش حاضر حجم نمونه طبق نظر کلاین (۲۰۱۱) ۱۱۰ انتخاب شد و روش نمونه گیری هدفمند بود. جهت جمع آوری داده ها از مقیاس اضطراب فراگیراسپیتزر (۲۰۰۶ )، پرسشنامه تفکر ارجاعی اهرینگ، زستچ، ویداکر، واهل و اهلرس (۲۰۱۰) و مقیاس انعطاف پذیری شناختی بوند و همکاران (۲۰۰۷) استفاده شد، جهت تحلیل داده ها از آمار استنباطی (ضریب همبستگی، رگرسیون چندمتغیره) بهره گرفته شد. یافته ها: نتایج حاصل نشان داد که بین انعطاف پذیری روانشناختی و تفکر ارجاعی با اضطراب فراگیر رابطه وجود دارد (۰/۰۱>P) و بین انعطاف پذیری شناختی با اضطراب فراگیر رابطه وجود دارد(۰/۰۱>P) همچنین بین تفکر ارجاعی با اضطراب فراگیر رابطه وجود دارد(۰/۰۱>P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش نتیجه می شود که بین تفکر ارجاعی و انعطاف پذیری روانشناختی با اضطراب فراگیر رابطه وجود دارد.

کلیدواژه ها:

تفکر ارجاعی ، انعطاف پذیری روانشناختی ، اضطراب فراگیر