پیش بینی بهزیستی ذهنی مادران دارای کودکان عقب مانده بر اساس ذهن آگاهی و خودمهربانی

هدف پژوهش حاضر بررسی پیش بینی بهزیستی ذهنی مادران دارای کودکان عقب مانده بر اساس ذهن آگاهی و خودمهربانی بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه مادران دارای کودکان کم توان ذهنی بودند که فرزندان آن ها در سال تحصیلی ۹۵-۱۳۹۴ در مدارس آموزش و پرورش استثنایی شهر تبریز مشغول به تحصیل هستند. برای انتخاب نمونه آماری از روش نمونه گیری تصادفی ساده استفاده شد و ۱۱۰ نفر از مادران دارای کودک عقب مانده ذهنی آموزش پذیر و تربیت پذیر از مدارس آموزش و پرورش شهر تبریز انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های بهزیستی ذهنی مولوی و همکاران، ذهن آگاهی بائر و همکاران و خودمهربانی نف استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین ذهن آگاهی و خودمهربانی با بهزیستی ذهنی مادران دارای کودک عقب مانده ذهنی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای ذهن آگاهی و خودمهربانی قادرند تغییرات متغیر بهزیستی ذهنی را پیش بینی کنند. بنابراین با افزایش ذهن آگاهی و خودمهربانی می توان میزان بهزیستی ذهنی مادران را افزایش داد.

کلیدواژه ها:

بهزیستی ذهنی ، ذهن آگاهی ، خودمهربانی ، کودک عقب مانده ذهنی