نقش زنان عشایر ایل سنگسر در توسعه گردشگری روستایی و عشایری

در سالهای اخیر با توسعه روزافزون فناوری و شتاب حضور آن در عرصه های مختلف زندگی، عده ای در جهت رفع تنش ها، استرس ها و هیجانات ناشی از هجوم ماشینی شدن؛ تلاش می کنند تا با آشتی دوباره با طبیعت و حضور در کنار مردمی که سرعت زندگی شان آرام و طی سالهای بسیار تقریبا بدون تغییر بوده؛ ضمن آشنایی با فرهنگ، آداب و رسوم، و بینش و نگاه تولیدی و نه صرفا مصرف گرایی، لحظاتی آرام و بدون دغدغه را تجربه کنند. این گروه تحت عنوان گردشگری فرهنگی و یکی از زیرشاخه های آن، گردشگری عشایری، تعریف می شوند. عشایر ایل سنگسر با ۴۶ طایفه، یکی از بزرگترین طوایف نیمه کوچرو استان سمنان، در منطقه شمال و شمال غربی استان مستقر هستند و شهرستان مهدی شهر اقامتگاه قشلاقی آنان به شمار می رود. در این جامعه کوچرو اما سنتی و اصیل، زنان به عنوان ستون اصلی خانه، عضوی فعال و پویا هم در عرصه خانوادگی و هم اجتماعی هستند و نقش پررنگ و تاثیرگذاری ایفا می کنند. در این تحقیق، سعی شده است ضمن معرفی عشایر ایل سنگسر، نقش زنان در زندگی این عشایر و تاثیر آنان بر توسعه گردشگری منطقه بررسی شود. نوع تحقیق از نظر روش، توصیفی و تحلیلی است؛ جمع-آوری اطلاعات به شیوه های مختلف و معمول (کتابخانه، مشاهده، مصاحبه، تهیه پرسشنامه و...) انجام و به شیوه spss به تحلیل و بررسی داده ها پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

گردشگری عشایری ، زنان ، عشایر ، ایل سنگسر