مدیریت در عصر ظهور

درباب مفهوم «مدیریت اسلامی» تعاریف متنوعی بیان شده است. اما آنچه در میان این تعاریف مشترک است، آن است که در مدیریت اسلامی، رویکرد ما برای استخراج چارچوبهای علمی و اخلاقی مدیریت توجه به آیات قرآن و آموزههای اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام و استنباط اصول عملکردی مدیریت، باتوجه به این منابع دینی است. در این میان، آن چه جای ابهام است، آن است که آیا در مدیریت اسلامی صرف مراجعه به متون دینی، برای استنباط چارچوب عملکردی، منجر به عملکرد اسلامی و شرعی مدیران خواهد گشت یا برای اجرای آموزه های دینی در مدیریت سازمانها و ارگانها، نیاز به شخصیتی داریم که نه تحت تاثیر آموزه های وحی، بلکه عین آموزه های وحیانی باشد؟ این فرد شخصی نیست جز «امام» که مستقیما از سرچشمه ی وحی، میآموزد و عین آن چه را آموخته، عمل می کند. در این پژوهش، با روش تحقیق کتابخانه ای از نوع مراجعه به اسناد، چارچوب ها و اساسنامه ی کلی مفهوم «مدیریت اسلامی» در عصر ظهور ولی عصر (عج) را بررسی می کنیم و بیش از پیش به این نکته توجه میکنیم که تحقق سازمان و جامعه ی اسلامی به نحو اتم و اکمل، جز با وجود «مدیر اسلامی راستین» که همان امام معصوم (ع) است، دست یافتنی نیست.

کلیدواژه ها:

مدیریت اسلامی ، دین ، قرآن ، روایت ، امام