مقایسه اثربخشی طرح واره درمانی و شفقت درمانی بر خود انتقادی و استیگما در مبتلایان به ویروس نقص ایمنی انسان

مقدمه: ویروس نقص ایمنی از جمله مسائلی است که می تواند مشکلات روانشناختی نیز ایجاد کند، بنابراین بایستی روش های درمان مشکلات روانی این بیماران مشخص بشود. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی طرح واره درمانی و شفقت درمانی بر خود انتقادی و استیگما در مبتلایان به ویروس نقص ایمنی (اچ آی وی) انسان بود. روش: پژوهش حاضر، یک طرح نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون – پس آزمون با دو گروه آزمایش (طرح واره درمانی و شفقت درمانی) و یک گروه کنترل با آزمون پیگیری ۳ ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی افراد مبتلا به ویروس نقص ایمنی انسان (+HIV) که هنوز به مرحله ایدز نرسیده و در بیمارستان امام خمینی (ره) شهر تهران در بازه زمانی سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲ که دارای پرونده بودند و جهت دریافت خدمات درمانی و بهداشتی به این مرکز مراجعه نمودند. روش نمونه گیری در این پژوهش ابتدا به صورت نمونه گیری هدفمند بود و ۶۰ نفر (هر گروه ۲۰ نفر) به عنوان نمونه انتخاب شدند. از تحلیل آمیخته با اندازه گیری های مکرر با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد که هم طرحواره درمانی و هم شفقت درمانی بر کاهش خود انتقادی و استیگما اثربخش بودند (۰۰۱>p). همچنین نتایج نشان داد که اثربخشی شفقت درمانی بر کاهش خودانتقادی و طرحواره درمانی بر کاهش آستیگما بیشتر بود (۰۰۱>p).نتیجه گیری: هر دو روان درمانی طرحواره درمانی و شفقت درمانی دارای اثربخشی موثری هستند و لزوم توجه به این دو مداخله در چالش های روان شناختی مبتلایان به ویروس نقص ایمنی (اچ آی وی) انسان ضروری است.

کلیدواژه ها:

استیگما ، خود انتقادی ، شفقت درمانی ، طرح واره درمانی ، ویروس نقص ایمنی (اچ آی وی)