برآورد عمق موهو شرق ایران و مکران پاکستان به روش ترکیب طیفی و کمترین مربعات

رویکردهای ترکیبی برای تعیین عمق موهو برای مناطقی با چگالی و پوشش پایین نقاط لرزهای در مدل سازی عمق موهو مورد استفاده قرار می گیرد. روش پارکر -اولدنبرگ و ونینگ ماینتز مورتس یکی از این روش ها است . با هدف بهبود مدلهای موجود عمق موهو در فواصل بین طول ژئودتیک ۵۲ تا ۶۶ درجه شرقی و عرض ژئودتیک ۲۲ تا ۳۶ درجه شمالی مدل SPCM به عنوان یک مدل ترکیبی توسعه داده شد. دادههای جهانی (۰,۱] (CRUST۱[ و اسویلاس ]۲[ با قدرت تفکیک ۱×°۱° درجه به عنوان داده های لرزه ای و مدل ونینگ ماینز موریتس ] (VMM )۴،۳[ به عنوان دادههای گرانشی ، با رویکرد فیلتر و ترکیب طیفی و استفاده از سرشکنی کمترین مربعات مورد استفاده قرار گرفته است . مدلهای بدست آمده دارای وضوح '۳'×۳ دقیقه معادل شبکه ای با ابعاد حدود ۵×۵ کیلومتر هستند. دقت موهو بدست آمده با پنج مدل مختلف ارزیابی گردید. RMS نتایج بدست آمده به ترتیب ۴۱/۲، ۴۱/۰، ۰۴/۳ و ۴۸/۴ کیلومتر محاسبه گردید. مدل عمق موهو بدست آمده به میزان قابل ملاحظه ای وضوح، دقت و قدرت تفکیک مدلهای عمق موهو را در منطقه ی مورد مطالعه بهبود داده است .

کلیدواژه ها:

مدل عمق موهو ، کراست یک ، مدل عمق موهو اسویلاس ، فرورانش مکران ، زاگرس ، رویکرد ترکیبی عمق موهو