بررسی تاثیر خود ارزشیابی مرکزی بر ملاک های همسرگزینی در مردان مجرد در سن ۳۵-۲۰ سالگی (سن ازدواج)

خانواده کوچک ترین واحد اجتماعی است و ثبات یا ناپایداری اش بر اعضای خانواده و جامعه تاثیرات منفی مکرری بر جای خواهد گذاشت. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر خود ارزشیابی مرکزی بر ملاک های همسرگزینی در مردان مجرد در سن ۳۵-۲۰ سالگی (سن ازدواج) می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی می باشد. جامعه آماری شامل مردان مجرد در سن ۳۵-۲۰ سالگی (سن ازدواج) شهرستان ملایر در سال ۱۴۰۰ بود که از بین آنها تعداد ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه خود ارزشیابی مرکزی جاج و همکاران (۲۰۰۳) و پرسش نامه ملاک های انتخاب همسر شوارتز و هاسیبروک (۲۰۱۲) بود. داده ها به وسیله ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون هم زمان تجزیه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که با افزایش خود ارزشیابی مرکزی، میزان کیفیت معیارهای همسرگزینی افزایش پیدا خواهد کرد. بنابراین معیارهای همسرگزینی در مردان مجرد با خودارزشیابی مرکزی افراد، ارتباط دارد.

کلیدواژه ها:

ازدواج ، خود ارزشیابی مرکزی ، معیارهای همسرگزینی