راهبردهای عملیاتی ارتش بعث عراق در تجاوز به جمهوری اسلامی ایران

با وقوع انقلاب اسلامی رژیم بعث عراق و صدام حسین به این نتیجه رسیدند که در یک فرصت تاریخی می توانند سه انگیزه و هدف اصلی تلاش برای کسب رهبری جهان عرب، پرکردن خلاء قدرت ناشی از سقوط شاه، و جبران تحقیر ناشی از انعقاد قرارداد ۱۹۷۵، را بدست آورند. از این رو با تحقق این اهداف در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ دست به تجاوز علیه جمهوری اسلامی نمودند. بر این اساس راهبردهای عملیاتی را طرح ریزی نمودند. این پژوهش با روش تحلیلی و توصیفی و استفاده از ابزار کتابخانه ای و مصاحبه به دنبال شناسایی این راهبردهای می باشد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که راهبردهای عملیاتی رژیم بعث عراق در ۶ مقطع قابل طرح می باشد. ۱- هجوم سراسری و اشغال (۳۱/۰۶/۱۳۵۹ تا ۳۰/۱۰/۱۳۵۹)، ۲- اصرار در حفظ مناطق اشغالی (۳۰/۱۰/۱۳۵۹ تا ۲۰/۰۳/۱۳۶۱)، ۳- عقب نشینی و استقرار روی خطوط مرزی (۲۰/۰۳/۱۳۶۱ تا ۰۲/۱۲/۱۳۶۲)، ۴- تلاش برای جلوگیری از ورود نیروهای ایران به خاک عراق (۰۲/۱۲/۱۳۶۲ تا ۲۸/۰۱/۱۳۶۷)، ۵- تلاش برای بازپس گیری مناطق تصرف شده در داخل خاک عراق(۲۸/۰۱/۱۳۶۷ تا ۰۴/۰۴/۱۳۶۷)، ۶- تلاش برای اشغال مجدد برخی اهداف در داخل خاک ایران- حمله به خطوط پدافندی و گرفتن اسیر جهت ایجاد توازن در تعداد اسرا (۰۴/۰۴/۱۳۶۷ تا ۰۶/۰۵/۱۳۶۷).

کلیدواژه ها:

راهبرد ، راهبرد عملیاتی ، ارتش بعث عراق ، جمهوری اسلامی ایران ، دفاع مقدس