تبیین فرآیند اعطای کاربری در احیای بنای تاریخی حمام رهنان در اقلیم اصفهان

احیای بنا به صورت صحیح نقش اصلی در حفظ ان مکان را دارد.گاه میتوان بنا را با کاربری اصلی و گاه با کاربری جدید زنده کرد.مکان تاریخی به آن دسته از بناها گفته میشود که با حفظ احیا و ارزش های اثر، امکان انطباق ظرفیت های آن با نیازهای معاصر وجود دارد. با توجه به شرح فوق، به جز بناهای نفیس تاریخی کشور که عموما باید جهت پژوهش و معرفی در نظر گرفته شوند، سایر بناها قابل احیا است مگر آن که مرمت تخصصی آنها به دلیل فقدان اطلاعت تاریخی_فنی لازم ممکن نباشد. ضرورت احیا، انجام فرآیند عملیات و اقدامات هدفمندی است که به منظور ارتقای سطح حفاظت، تضمین بقا و اعطای کاربری متناسب برای بهره برداری از بناها و اماکن تاریخی و فرهنگی انجام میگردد.هدف از انجام این پژوهش بررسی راهکارهای اعطای کاربری به بنای حمام رهنان اصفهان در جهت احیای مجدد این بنا می باشد می باشد.روش پژوهش در این مقاله بصورت کیفی و به روش توصیفی تحلیلی می باشد.از مطالعات کتابخانه ای نظیر کتاب های تاریخی و تحلیلی و بهره گیری از مقالاتی متناسب با موضوع نیز استفاده شده است. نتایج این مقاله بیانگر تاثیر احیا در بناهای تاریخی و امکان استفاده مجدد از ان بنا می باشد.ضمن توجه به ویژگی های اصلی بنا میتوان با ایجاد کاربری جدید بار دیگر از ان بنا استفاده کرد. در این پژوهش با بررسی ها و اعطای کاربری جدید به حمام رهنان که به سالن ماساژ تغیر پیدا کرده است این امکان فراهم شده است.

کلیدواژه ها:

اعطای کاربری ، احیا ، مرمت ، حمام رهنان ، اصفهان .اقلیم اصفهان