تاثیر ۸ هفته تمرین ترکیبی بر میزان آمادگی بدنی ادراک شده دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر ۸ هفته تمرین ترکیبی بر میزان آمادگی بدنی ادراک شده دانش آموزان بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی به صورت دوگروهی (گروه آزمایش و کنترل) باطرح پیش آزمون – پس آزمون بود. جامعه پژوهش را کلیه دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر قم تشکیل دادند که از بین آن ها به روش پواسون ۵۴ نفر (۲۷ نفر گروه آزمایش، ۲۷ نفر گروه کنترل) به عنوان نمونه انتخاب شدند. به گروه آزمایش، تمرین ترکیبی طی ۸ جلسه در فاصله زمانی دو ماه و به صورت هفته ای سه بار ارائه شد. داده ها به کمک روش تحلیل کواریانس تجزیه و تحلیل شد. جهت گردآوری داده ها از ابزارهای فرم رضایت نامه، قد سنج (متر) ، ترازوی دیجیتال (با دقت ۰.۱ کیلوگرم) و پرسشنامه آمادگی جسمانی ادراک شده استفاده شد. تفاوت معناداری بین دو گروه کنترل و آزمایش در آمادگی جسمانی ادراک شده و مولفه های شرایط جسمانی، انعطاف پذیری، شرایط عضلانی و ترکیب بدنی به ترتیب (P=۰/۰۰۱،P=۰/۰۰۰، P=۰/۰۰۰،P=۰/۰۰۰، P=۰/۰۰۴) دیده شد. شرایط جسمانی ۳۲.۶ %، انعطاف پذیری ۳۱.۶ %، شرایط عضلانی ۳۷.۱ % و ترکیب بدنی ۱۷.۸ % افزایش داشتند. با توجه به نتایج پژوهش حاضر، تمرین ترکیبی می تواند ضمن افزایش آمادگی ادراک شده دانش آموزان، شرایط جسمانی، انعطاف پذیری، شرایط عضلانی و ترکیب بدنی آن ها را نیز بهبود بخشد. بیشترین میزان تاثیر تمرینات ترکیبی بر شرایط عضلانی و کمترین تاثیر مربوط به ترکیب بدنی بود.

کلیدواژه ها:

تمرین ، آمادگی بدنی ، ترکیبی ، ادراک شده.