رابطه آسیب ها و تجارب ناگوار دوران کودکی و رضایت زناشویی: نقش واسطه ای کشمکش های مذهبی و معنوی

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه ­ی بین تجارب ناگوار دوران کودکی و رضایت زناشویی با نقش واسطه ­ای کشمکش ­های مذهبی و معنوی بود.روش: این پژوهش از نوع مطالعات همبستگی بود. جامعه­ مورد مطالعه را تمامی زوجین شهر تهران که بین ۱ تا ۴۰ سال از ازدواج آن­ها می­گذرد، تشکیل دادندو  از این جامعه تعداد ۲۴۰ نفر با استفاده از روش در دسترس انتخاب شدند. به منظور جمع­ آوری داده ­ها از مقیاس رضایت زوجی انریچ فرم کوتاه (۱۹۸۹م.)، مقیاس کشمکش­ های مذهبی و معنوی (RSSS) اکسلاین و همکاران (۲۰۱۴م.) و پرسشنامه آسیب های دوران کودکی (CTQ) برنشتاین و همکاران (۲۰۰۳م.) استفاده گردید. داده­ های جمع­ آوری شده با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و مدل­سازی معادلات ساختاری با کمک نرم­افزار Amos و SPSS ۲۵ تحلیل شدند.نتایج: یافته­های این پژوهش حاکی از آن بود؛ رابطه بین آسیب های کودکی با کشمکش های معنوی معنادار است (۰۵/۰P<). مدل نقش میانجی کشمکش های مذهبی و معنوی در رابطه بین آسیب های دوران کودکی با رضایت زناشویی از برازش خوبی برخوردار است (RMSEA=۰.۰۸۱, NFI= ۰.۹۳, IFI=۰.۹۳, GFI= ۰.۹۱, CFI=۰.۹۱). مطابق نتایج آزمون سوبل، آسیب های دوران کودکی بر رضایت زناشویی با نقش میانجی کشمکش های مذهبی و معنوی تاثیرگذار بوده است.بحث و نتیجه­ گیری: در نتیجه می توان گفت: متغیر کشمکش های مذهبی و معنوی نقش واسطه ای معناداری در رابطه میان آسیب های کودکی با رضایت زناشویی دارد. بنابراین، لازم است که با آگاهی بخشی در مورد عواقب جبران ­ناپذیر آسیب ­های ناگوار دوران کودکی، در جهت پیشگیری و درمان آن اقدام کرد.

کلیدواژه ها:

آسیب های کودکی ، رضایت زناشویی ، زوجین ، کشمکش های مذهبی و معنوی