تاملی بر سازوکارهای داوری برخی مقالات مستخرج از پایان نامه های دکتری معماری (با اتکا به نظریه همدلی)

یکی از مهم ترین مراحل سازوکار هر داوری در مجلات معتبر علمی مطالعه دست نوشته هایی است که به مجلات ارسال می گردند. دست نوشته همان گزارش علمی است که وقتی چاپ شد با عنوان مقاله علمی معرفی می گردد. در بین این دست نوشته ها آنها که برگرفته از رساله های دکتری هستند حساسیت بیشتری را برمی انگیزند؛ از این لحاظ که سرنوشت دانشجویان دکتری در مراحل پایانی دفاع از رساله به چاپ یا پذیرش مقالات مستخرج از این رساله وابسته است. بررسی تعدادی از این دست نوشته ها که دانشجویان دکتری معماری به مجلات تخصصی این رشته در ایران ارسال کرده بودند، نشان داد گاه فهم داور و نویسنده از مطالب نوشته شده مشترک و همدل نیست. این مسئله باعث نارضایتی طرفین از نوشتار مقالات یا نظرات داوری شده که گاه به فرایند مطالعه دست نوشته ها یا نظرات داوری برمی گردد. در این مقاله سعی شد با تکیه بر نظریه همدلی و تاکید بر اهمیت تجربه زیسته افراد، راهکارهایی پیشنهاد گردد تا بتوان بر اساس آنها، فهم نویسنده و داور را نسبت به مطالبی که بین آنها ردوبدل می شود به هم نزدیک کرد. به بیان دیگر، بتوان کمک کرد آنچه مقصود نویسنده است را داور فهم کند و آنچه مقصود داور است نیز توسط نویسنده به خوبی فهم و انجام گردد. این مقاله به روش توصیفی  تحلیلی تنظیم شده و روش پژوهش با تکیه بر نظریه همدلی، به مثابه نظریه پشتیبان، استدلال منطقی است. گردآوری مطالب به دو روش کتابخانه ای و میدانی و مصاحبه با دانشجویان انجام شده است.

کلیدواژه ها:

دست نوشته علمی ، داوری مقالات معماری ، نظریه همدلی ، تجربه زیسته از معماری