نقش سیستم های اداره زمین در سکونتگاه های غیررسمی ایران

این مطالعه جامع به بررسی تاثیر عمیق سیستم های اداره زمین بر سکونتگاه های غیررسمی، با تمرکز بر جنبه های درهم تنیده اجتماعی-اقتصادی و توسعه فضایی می پردازد. این تحقیق با استفاده از یک رویکرد ترکیبی، تجزیه و تحلیل کمی سیستم های مالکیت زمین را با ارزیابی کیفی تاثیر آنها بر ساکنان سکونتگاه های غیررسمی ادغام می کند و درک جامعی از تعامل پویا بین سیستم های رسمی و سکونتگاه های غیررسمی ارائه می دهد. یافته های روشن پژوهش ارتباطات پیچیده را برجسته می کند و نشان می دهد که چگونه سیستم های اداره زمین بر شرایط زندگی، امنیت تصدی و فرصت های معیشتی ساکنان سکونتگاه های غیررسمی تاثیر عمیقی می گذارد. علاوه بر این، این مطالعه پتانسیل روش های مشارکتی و مشارکت جامعه را برای بهبود مدیریت و حکمرانی زمین در این سکونتگاه ها، ترویج رویکردهای فراگیر و ریشه دار محلی بررسی می کند. پیامدهای این تحقیق، بسیار گسترده است و بینش های ارزشمندی را برای سیاستگذاران، برنامه ریزان شهری و دست اندرکارانی که با چالش های چندوجهی مرتبط با سکونتگاه های غیررسمی مواجه هستند، ارائه می دهد. این مطالعه برضرورت استراتژی های دقیق و خاص مکانی برای ادغام سکونتگاه های غیررسمی در چارچوب های رسمی اداره زمین، همسو با اهداف توسعه شهری پایدار و حکمرانی جامع زمین تاکید می کند. به طور خلاصه، این تحقیق به طور قابل توجهی به حل مشکلات موجود در مورد مدیریت زمین، سکونتگاه های غیررسمی و توسعه شهری کمک می کند و از رویکردهای متناسب با پیچیدگی های سیستم های غیررسمی مالکیت زمین حمایت می کند، در نتیجه رفاه اجتماعی-اقتصادی و یکپارچگی فضایی را در شرایطی که به سرعت در حال گسترش است تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

آمایش سرزمین ، سیستم های اداره ی زمین ، سکونتگاه های غیررسمی و توسعه ی پایدار