تاثیر افزودنی ها و مستربچ جهت بهبود خواص پلی الفین های بازیافت شده

اگرچه بازیافت محصولات پلیمری برای محیط زیست و اقتصاد مفید است، اما هدف اصلی دستیابی به کارایی پلیمرهای خام (دست نخورده) در پلیمرهای بازیافت شده است. بهترین نوع بازیافت برای داشتن حداکثر کارآمدی انرژی و حداقل پیامدهای زیست محیطی، بازیافت از نوع مکانیکی است. با این حال، یک سری تفاوت بین پلیمرهای دست نخورده و بازیافتی وجود دارد. به دلیل تغییرات ساختاری و وجود ناخالصی ها در پلیمر، رسیدن به یک بازیافت با کیفیت سخت است. اینکه پلیمر بازیافت شده برای به دست آوردن کاربردهای جدید مناسب است یا خیر، توسط آزمون های مکانیکی (مانند آزمون کشش، ضربه پذیری) و آزمون های فیزیکی (مثل پایداری هیدرولیکی، زبری سطح) و آزمون های عملیاتی (اکستروژن و قالب گیری) در شرایط استاندارد سنجیده می شود. وقتی آزمون های بالا صورت گیرد، اکثر پلیمرهای بازیافتی الزاماتی را که برای کاربردهای مختلف نیاز دارند برآورده نمی کنند، مگر این که از افزودنی هایی استفاده کنیم که خواص آن ها را بهبود ببخشد. این افزودنی ها ممکن است شامل عوامل جفت کننده، بهبوددهنده های ضربه، غیر فعال کننده های فلزی، تنظیم کننده های جریان مذاب، آنتی اکسیدانت ها، مستربچ ها و غیره باشند و هر کدام به طریقی موجب بهبود ویژگی های خاص پلیمرها استفاده شوند. اگرچه بازیافت محصولات پلیمری برای محیط زیست و اقتصاد مفید است، اما هدف اصلی دستیابی به کارایی پلیمرهای خام (دست نخورده) در پلیمرهای بازیافت شده است. بهترین نوع بازیافت برای داشتن حداکثر کارآمدی انرژی و حداقل پیامدهای زیست محیطی، بازیافت از نوع مکانیکی است.

کلیدواژه ها:

پلاستیک ، بازیافت ، مستربچ های افزودنی ، خواص فیزیکی و مکانیکی ، پلی الفین