مطالعه رابطه دینداری و شادمانی در ایران (فرا تحلیل پژوهش های مرتبط با شادمانی در سال های ۱۳۸۶-۱۴۰۰)

مقدمه: شادمانی چه در بعد فردی و چه در بعد اجتماعی در تمام جوامع بشری جایگاهی ویژه دارد؛ زیرا یکی از عوامل اساسی است که بر رفتار، کردار، کارایی، سلامت جسمی و روانی و نیز توسعه و رفاه اجتماعی تاثیر می­گذارد.  روش: پژوهش حاضر از نظر روش گردآوری داده­ها کتابخانه­ای و از نظر روش تحلیلی از نوع فرا ­تحلیل است. جامعه آماری این پژوهش، کلیه تحقیقات علمی - پژوهشی انجام شده در ایران پیرامون رابطه دینداری و شادمانی طی سالهای ۱۳۸۶ تا ۱۴۰۰ است که در یکی از پایگاه­های اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی، پایگاه مجلات تخصصی نور، پایگاه اطلاعات نشریات کشور، پایگاه مرکز اسناد و مدارک علمی ایران نمایه شده­اند. از میان ۲۷ سند پژوهشی یافت شده، ۱۹ پژوهش، شرایط و ملاک­­های انتخاب را داشته و وارد نرم افزار جامع فرا ­تحلیل (CMA) شدند. یافته ­ها: در گام نخست تجزیه و تحلیل، سوگیری انتشار و همگنی مطالعات مورد بررسی قرار گرفت؛ آزمون­های آماری استفاده شده در این بخش، حکایت از عدم سو­گیری انتشار و همچنین ناهمگنی مطالعات دارند. در گام بعدی، اندازه اثر دینداری بر شادمانی مورد ارزیابی قرار گرفت (۳۲۲/۰)، که بر­حسب نظام تفسیری کوهن، «در حد متوسط» ارزیابی می­شود. بحث: با توجه به یافته­ها، گر چه دینداری ( و ابعاد مختلف آن بویژه بعد اعتقادی و عاطفی )، از طریق انسجام­بخشی، امید­بخشی، معنا­بخشی به زندگی و... زمینه بسیار مناسبی را جهت شادمانی فراهم می­کند، اما رابطه دینداری و شادمانی، رابطه­ای خطی نیست و عوامل میانجی احتمالی متعددی روی آن تاثیر ­گذارند که تاثیر این روابط نیز بایستی به طور جداگانه مورد بررسی قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

Religiosity ، Happiness ، Meta-Analysis ، Effect Size. ، دینداری ، شادمانی ، فرا تحلیل ، اندازه اثر