پیش بینی تجربه هیجانی نسبت به همسر بر اساس کارکرد تاملی، ابرازگری هیجانی ، خودآگاهی هیجانی، توجه طلبی و وابستگی به اینستاگرام در بین متاهلین شهر اصفهان"

هدف پژوهش حاضر پیش بینی تجربه هیجانی نسبت به همسر بر اساس کارکرد تاملی، ابرازگری هیجانی، خود آگاهی هیجانی، توجه طلبی و وابستگی به اینستاگرام در بین متاهلین شهر اصفهان بود که در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۱ انجام شد. نمونه ی آماری شامل ۲۵۰ زن و مرد متاهل شهر اصفهان بود که به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از پرسشنامه تجربه هیجانی نسبت به همسر (غفراللهی و یوسفی، ۱۳۹۹)، پرسشنامه کارکرد تاملی (فوناگی و بتمن، ۲۰۱۶)، پرسشنامه ابرازگری هیجانی (کینگ و امونز، ۱۹۹۰)، زیر مقیاس خودآگاهی هیجانی از پرسشنامه هوش هیجانی بار-آن (بار-آن، ۱۹۹۷)، پرسشنامه محقق ساخته توجه طلبی (یوسفی،۱۴۰۱) و پرسشنامه اعتیاد به اینترنت یانگ (یانگ، ۱۹۹۹). داده های گردآوری شده به کمک آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی ( همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام ) تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین نمره کل ابرازگری و ابرازگری هیجانی مثبت با تجربه هیجانی مثبت نسبت به همسر رابطه مثبت و معنادار و بین وابستگی به اینستاگرام و تجربه هیجانی مثبت نسبت به همسر رابطه منفی و معنادار وجود دارد. از بین متغیرهای مذکور ابرازگری هیجانی مثبت و وابستگی به اینستاگرام پیش بینی کننده تجربه هیجانی مثبت بودند. از طرفی نتایج نشان داد بین کارکرد تاملی و ابعاد آن (قطعیت و عدم قطعیت)، ابرازگری هیجانی منفی، توجه طلبی و خودآگاهی هیجانی با تجربه هیجانی منفی نسبت به همسر رابطه مثبت و معنادار وجود دارد و متغیرهای توجه طلبی، ابرازگری هیجانی مثبت و عامل قطعیت از متغیر کارکرد تاملی قدرت پیش بینی تجربه هیجانی منفی را داشتند. بنابراین می توان نتیجه گرفت برای تغییرات بهینه در تجربه هیجانی نسبت به همسر توجه طلبی، خودآگاهی هیجانی، ابرازگری هیجانی و عامل قطعیت نقش مهمی را ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

تجربه هیجانی نسبت به همسر ، کارکرد تاملی ، ابرازگری هیجانی ، خودآگاهی هیجانی ، توجه طلبی ، وابستگی به اینستاگرام