ارزیابی کیفیت دوره های دکتری مدیریت درایران با استفاده از مدل سیپ

بر اساس آمار در سال­های اخیر ظرفیت پذیرش دانشجویان در مقطع دکتری در دانشگاه­های ایران با شیب بالایی رو به افزایش گذارده است. این رشد بدون وجود برنامه راهبردی، عواقب کوتاه­ مدت و همچنین بلند مدت ناخوشایندی در پی خواهد داشت. آنچه در برنامه­ریزی آموزشی حائز اهمیت است تداوم و عقلانیت در مسیر اثربخشی و  کارایی و در پاسخ به نیازهای جامعه  است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی و ارزیابی کیفیت دوره­­های دکتری بطور اخص در رشته مدیریت و در ایران بوده و در راستای بهبود برنامه­ریزی آموزشی در دوره­های تحصیلات تکمیلی انجام گرفته است. ارزیابی کیفیت بوسیله مدل سیپ و با استفاده از مصاحبه با اساتید، دانشجویان و فارغ التحصیلان و کارشناسان آموزش دوره دکتری مدیریت و تعریف عوامل موثر در کیفیت برنامه دوره دکتری مدیریت از دیدگاه آن­ها صورت گرفت و نتایج حاصله در قالب جدول نهایی ارائه گردیده است. این پژوهش از حیث رویکرد، مبتنی بر پارادایم تفسیری و از حیث روش، در زمره تحقیقات کیفی می­باشد. نتایج حاصله در چارچوب مدل سیپ طبقه بندی گردید. فاکتورهای زمینه­ای استخراج شده شامل دستورالعمل­های ارتقای کیفی دوره و کاهش وابستگی مالی دانشگاه­ها، فاکتورهای دروندادی شامل، منابع علمی و فیزیکی و رفاهی، تخصص و تجربه و دانش اساتید دوره،  تناسب سرفصل دروس،  فاکتورهای فرآیندی شامل تحول ساختاری و اداری و نیز ارتقا علمی دانشجویان و اساتید و فاکتورهای بروندادی شامل مهارت­های پژوهشی، مهارت در تدریس، دانش کاربردی و مهارت در صنعت و خود ارزیابی فارغ التحصیلان می­باشند.

کلیدواژه ها:

دوره دکتری مدیریت ، کیفیت ، مدل سیپ ، نظریه داده بنیاد ، برنامه ریزی آموزشی