پاسخ ویسفاتین پلاسما به فعالیت ورزشی حاد استقامتی پیش و پس از ۸ هفته تمرین در مردان چاق سالم
سال انتشار: 1394
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 185
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JMEG-5-1_002
تاریخ نمایه سازی: 31 خرداد 1403
چکیده مقاله:
هدف: هدف از این مطالعه، بررسی پاسخ ویسفاتین به فعالیت ورزشی حاد استقامتی پیش و پس از ۸ هفته تمریندر مردان چاق تمرین نکرده سالم بود. روش شناسی: بیست و دو آزمودنی (سن: ۸۳/۳±۰۶/۲۹ سال، وزن: ۶۸/۴±۹۶/۹۰ کیلوگرم، قد: ۸۸/۴±۳/۱۷۱ سانتی متر و شاخص توده بدن ۸/۱ ± ۷۶/۳۰ کیلوگرم بر مترمربع) به طور داوطلبانه در مطالعه حاضر شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی به دو گروه تجربی (۱۱ نفر) و کنترل (۱۱ نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی در ۸ هفته تمرین استقامتی، سه بار در هفته، شرکت کردند. شدت فعالیت ورزشی پس از هفته چهارم از۶۰ درصد ضربان قلب بیشینه به ۶۵ تا ۷۰ درصد ضربان قلب بیشینه تا اتمام دوره تمرین افزایش یافت. آزمون فعالیت ورزشی حاد (فعالیت روی چرخ کار سنج، ۳۰ دقیقه با شدت ۶۰ درصد ضربان قلب بیشینه) قبل و پس از دوره تمرین انجام شد. نمونه های خونی نیز، قبل، بلافاصله بعد و ۳۰ دقیقه پس از فعالیت ورزشی حاد در دو مرحله قبل و پس از دوره تمرین استقامتی جهت اندازهگیری تغییرات ویسفاتین پلاسما گرفته شد. یافته ها: نتایج با استفاده از آنوای دوطرفه با اندازه گیری مکرر نشان داد که تغییرات سطوح ویسفاتین پس از فعالیت ورزشی حاد (بلافاصله بعد و ۳۰ دقیقه بعد) نسبت به قبل فعالیت در آن جلسه در هر دو گروه کنترل و تجربی، قبل از دوره تمرینی، معنیدار نبود. بعد از دوره تمرینی، سطوح ویسفاتین پس از فعالیت حاد در گروه تجربی به طور معنیداری (بلافاصله و ۳۰ دقیقه) نسبت به قبل فعالیت در آن جلسه کاهش یافت و همچنین نسبت به زمان های مشابه با قبل از دوره تمرینی (بلافاصله بعد و ۳۰ دقیقه) پایین تر بود (۰۵/۰>p). سطوح استراحتی ویسفاتین پس از دوره تمرین کاهش یافت. وزن بدن، توده چربی و درصد چربی بدن گروه تجربی به طور معنیداری پس از دوره تمرینی کاهش یافت (۰۵/۰p<). VO۲max برآورد شده گروه تجربی افزایش یافت اما توده بدون چربی آزمودنی ها تغییر معنیداری نداشت.هیچ کدام از متغیرهای گروه کنترل تغییر معنیداری نداشت. نتیجه گیری: این اطلاعات نشان می دهد که تمرین استقامتی در مردان چاق با کاهش سطوح استراحتی ویسفاتین پلاسما و چربی بدن همراه است. همچنین یک دوره تمرین استقامتی می تواند باعث کاهش غلظت پلاسمایی ویسفاتین در پاسخ به یک وهله فعالیت ورزشی حاد شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
ناهید بیژه
دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد
حسن فرجی
عضو هیئت علمی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی واحد مریوان، دانشگاه آزاد اسلامی
بابی سان عسگری
دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش
اسرا عسگری
عضو هیئت علمی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی
سعید رمضانی
عضو هیئت علمی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه پیام نور