بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری برمهارت های مثبتاندیشی و تعارضات بین فردی در فرزندان طلاق

این پژوهش با هدف اصلی بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر مهارت های مثبت اندیشی و تعارضات بین فردی در فرزندان طلاق انجام شده است. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی (پیش آزمون و پس آزمون) بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه فرزندان طلاق مراجعه کننده به موسسه خیریه دارالاکرام شهرستان قم در بهار ۱۴۰۲ بود. حجم نمونه به صورت هدفمند، ۳۰ نفر جامعه آماری انتخاب گردید که به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه مثبت اندیشی اینگرام و ویسنیکی و پرسشنامه تعارض بین فردی جن استفاده شد. سپس درمان شناختی رفتاری طبق پروتکل درمان شناختی و رفتاری بک طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای (هفته ای یک بار)، برای گروه آزمایش ارائه شد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکردند. بعد از جلسات از دو گروه پس آزمون گرفته شد. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد، درمان شناختی رفتاری برمهارتهای مثبت اندیشی و تعارضات بین فردی در فرزندان طلاق، اثربخش است. با توجه به نتایج پژوهش پیشنهاد می گردد دوره های درمانی شناختی رفتاری به منظور کاهش تعارضات بین فردی فرزندان طلاق در مراکز مشاوره و در مدارس توسط مشاورین برگزار گردد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، مهارت های مثبت اندیشی ، تعارضات بین فردی ، فرزندان طلاق