اثر کو-میکروانکپسولاسیون آلژینات با پکتین بر زنده مانی باکتری پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنسوس تحت شرایط شبیه سازی شده گوارش و بررسی خصوصیات فیزیکوشیمیایی میکروکپسول های تولیدی

تکنیک کو-میکروانکپسولاسیون روشی رایج به منظور افزایش کارآیی پروبیوتیک­ ها در حین فرآیند تولید و هم چنین رهایش کنترل شده و هدفمند آن­ ها در دستگاه گوارش است. بنابراین در پژوهش حاضر جهت بهبود قابلیت زنده مانی میکروارگانیسم ها در شرایط نامساعد گوارش، باکتری پروبیوتیک  لاکتوباسیلوس رامنسوس در پلیمرهای سدیم آلژینات و ماده کو-میکروانکپسوله کننده پکتین با تکنیک اکستروژن انکپسوله و در ادامه به روش انجمادی خشک شد. سپس نمونه ها در شرایط شبیه سازی شده معده (آنزیم پپسین ، ۸/۱ = pH) و روده کوچک (نمک صفراوی (بایل اگزالات) و آنزیم پانکراتین و ۸/۶ = pH) مجموعا به مدت ۵ ساعت قرار گرفت. نمونه­ های بهینه (کو-میکروکپسول) و کنترل (سلول آزاد و میکروکپسول) به منظور بررسی ویژگی­ های فیزیکوشیمیایی توسط آنالیزهای مشخصه یابی اعم از FE-SEM، XRD و FTIR سنجش شدند. پیرو نتایج بدست آمده، میزان بقای سلول­ های آزاد پس از عبور از محیط شبیه سازی شده گوارش به % ۵۲/۶۲ کاهش یافت ؛ در صورتی که قابلیت زیستی کو-میکروکپسول ها و میکروکپسول­ها به ترتیب به % ۴۹/۸۳ و % ۸۳/۷۴ رسید. بنابراین شایان ذکر است به دلیل اثر هم افزایی مواد زیست فعال مورد استفاده، عملکرد پروبیوتیک کو-میکروانکپسوله به مراتب بسیار بالاتر از حد قابل قبول بود. بطور خلاصه این مطالعه نشان داد شبکه کو-میکروانکپسولاسیون می­تواند به عنوان سامانه ای جدید در حفظ و نگهداری پروبیوتیک­ ها در صنعت غذای فراسودمند مورد استفاد قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Probiotics ، encapsulation ، co-microcapsules ، gastrointestinal tract ، پروبیوتیک ، انکپسولاسیون ، کو-میکروکپسول ، دستگاه گوارش