تجاور و خشونت زنان علیه مردان از منظر حقوق و فقه جزایی ایران

زمینه و هدف؛ در این تحقیق برآنیم به ابعاد تازه ای از خشونت و تجاوز که همانا خشونت علیه مردان است، بپردازیم. خشونت و تجاوز دارای لایه های بسیار پیچیده ای است که به جهت پنهان ماندن و عدم بیان آن، آمار دقیقی از آن نمی توان دست یافت؛ لذا خشونت صرفا به معنای آسیب و صدمه فیزیکی اعضای جامعه علیه یکدیگر تعریف نمی شود؛ بلکه پدیده ای است با ابعاد گوناگون سیاسی-اجتماعی -فرهنگی -اقتصادی- حقوقی-جرم شناسی و در جلوه و شیوه هایی نظیر؛ تهدید- تحقیر - تمسخر- فحاشی علیه جنس مرد را نیز شامل شود. خشونت علیه مردان نوع جدیدی از خشونت است که به دلایل متعدد، مورد بی مهری قوانین کیفری در جرم انگاری واقع شده است. در روش پژوهش این مقاله به شیوه توصیفی– تحلیلی از طریق کتابخانه ای تجاوز و خشونت زنان علیه مردان بررسی شده است. یافته های پژوهش؛ بیانگر این است این نوع خشونت، خشونتی پنهان است که اغلب از عملکرد نادرست نظام عدالت کیفری در پاسخ گویی به خشونت ناشی می شود. در این مقاله خشونت و تجاوز پنهان در نظام عدالت کیفری که منجر به خشونت بین فردی از جمله خشونت علیه مردان را به صورت خاص مورد بررسی قرار گرفته است. لیکن بررسی ها نشان می دهد عدم توجه کافی به امنیت مردان، پیش فرض برتری قدرت مردان، عدم بازدارندگی عام و خاص، تقویت هنجارهای فرهنگی مردسالارانه بدون توجه به واقعیت های اجتماعی مترتب بر آن، از جمله مهمترین چالش های پیش روی عدالت کیفری است.

کلیدواژه ها:

خشونت علیه مردان ، جرم انگاری ، حقوق جزای ایران ، فقه اسلامی