تروریسم؛ سرگشتگی میان سندروم تا رویکردی ابزاری

اساسا روانشناسی به عنوان یک علم، به بررسی فرایندهای ذهنی و رفتاری انسان می پردازد. از سویی رویکردهای نظری تحلیل تروریسماست. می توان تروریسم » روانشناسی « تعیین کننده نگاه ما به این پدیده در جامعه است. یکی از رویکردهای مهم تبیین تروریسم، رویکردرا آمیزهای از علائم و نشانههای قابل شناسایی که حاکی از اختلالی خاص است تحلیل کرد که به معنای «سندروم» است. همچنین می توان به تروریسم به مثابه ابزاری راهبردی است که توسط بازیگران مختلف علیه هم استفاده می شود نگاه کرد. سوال اصلی این مقالهعبارت است از اینکه رویکردهای سندرومی و ابزاری به تروریسم، چه تحلیلی از تروریسم دارند و چگونه به آن می نگرند؟ در این خصوصبا استفاده از بررسی دو رویکرد اصلی ابزاری و سندرومی تروریسم، سعی خواهد شد تحلیلی از تروریسم با هدف بررسی روانشناسانه آنارائه شود. یافته های پژوهش تاکید می کند که تروریسم به عنوان سندروم نشاندهنده مجموعهای از نشانهها و علائم است که در پیآنها اقدامات خشونتآمیز و تروریستی صورت میگیرد. از طرفی دیگر، تروریسم به عنوان ابزار به معنای استفاده از خشونت و ترس برایدستیابی به اهداف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و ایدئولوژیکی است . روش پژوهش از نوع توصیفی- تحلیل است و سعی خواهد شد با استفاده از ابزار جمع آوری اسنادی- کتابخانه ای، داده های پژوهش فیش برداری و در نهایت نتیجه گیری لازم مبتنی بر این روش ارائه شود.

کلیدواژه ها:

تروریسم ، سندروم ، ابزار ، ابزار راهبردی ، خشونت