ساماندهی محلات حاشیه نشین ضرورت کاهش آسیب های اجتماعی

این مجموعه ها به دلیل عدم برخورداری از خدمات شهری، وضعیت نامطلوب و کیفیت پایین زندگی، یکی از چالش های شهرنشینی به حساب می آیند. بافت های حاشیه نشین نمی توانند خود را با شرایط امروزه وفق دهند و به مرور زمان ساکنان قدیمی آن ها به بافت های جدید نقل مکان کرده و ساکنان مهاجر روستایی به آن گرایش پیدا می کنند. عدم توسعه یکنواخت و هماهنگ مراکز مسکونی(شهری و روستایی) مناطق کشور طی چند دهه اخیر باعث مهاجرت و حرکت توده ای مردم به سوی مناطق با شرایط بهتر و نه لزوما توسعه یافته، شده است. یکی از مهمترین مسائل اجتماعی کشورهای در حال توسعه رشد و توسعه شتابان و ناهمگن شهرنشینی بوده است در اکثر کشورهای در حال توسعه آهنگ رشد سالانه جمعیت شهری بین ۵ تا ۸ درصد در نوسان بوده است. بدیهی است که این رشد انفجاری شهرنشینی و در پی آن پیدایش و رشد پدیده حاشیه نشینی, فرآیند مهاجرتهای مداوم داخلی, یعنی مهاجرت از روستاها به شهرها است که بازتاب اقتصادی اجتماعی و فیزیکی آن بصورت رشد گروهها و جوامع حاشیه نشین ظاهر می گردد که در جاهای مختلف به شکلهای گوناگون آلونک نشین, زاغه نشین، کپرنشین و حلبی ها, و … بروز می یابد. نحوه خدمات رسانی به مناطقی که غیرقانونی ساخته شده اند، مشکلات ایجاد شده و گرفتاری ها در این مناطق وضعیتی داشت که باتوجه به تعداد بالای ساکنان، همواره محل انتقاد بود و مسئولان نیز بارها قول داده بودند اما عملی نمی شد.

کلیدواژه ها:

زاغه نشین ، کپرنشین ، حلبی ها