اعتبار تاریخی زبان فارسی

باتوجه به ماهیت اجتماعی زبان های بشری، افراد هر جامعه تلاش می­کنند که زبان خود را در مقایسه با زبان های دیگر اعتبار ببخشند. در برخورد تاریخی زبان ها با یکدیگر، تعدادی از زبان ها اعتبار بیشتری می­یابند و حتی «زبان معیار» سرزمین یا سرزمین­هایی، و شاخصی برای اعتبارسنجی زبان های دیگر می­شوند. در مقابل، این امکان نیز وجود دارد که از اعتبار بعضی زبان ها کاسته شود و حتی از میان بروند. به اعتقاد پیرس، «اعتبار زبانی» با «قدرت» رابطه درونی دارد و هر زبان معتبر از پشتوانه نوعی قدرت سیاسی- حکومتی، مذهبی، اجتماعی، فرهنگی و مانند آن برخوردار است. این مقاله با استفاده از منابع کتابخانه­ای و با روشی تحلیلی– توصیفی، به بررسی نوع قدرت­های پشتیبان و میزان پشتیبانی از زبان فارسی با دیدگاهی تاریخی پرداخته است. نتایج نشان می­دهد که ابتدا اعتباریابی زبان فارسی به خاطر یک نیاز اجتماعی برای وحدت­بخشی اقوام ایرانی بوده است. سپس در ادوار مختلف تاریخ ایران این زبان از پشتیبانی عوامل حکومتی- سیاسی، دینی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، و ... بهره برده و تقویت شده است. تاثیر این عوامل باعث شده که علی­رغم رویدادهای تاریخی، زبان فارسی تا امروز به عنوان معروف­ترین و پرسخنگوترین زبان ایرانی باقی بماند.

کلیدواژه ها:

زبان فارسی ، اعتبار زبانی ، زبان معیار ، زبان رسمی