الگوهای تامین مالی و سرمایه ای ساماندهی پهنه های فرسوده

فضاهای قدیمی و فرسوده شهرها از جمله مواردی است که مشارکت مردمی در مرمت و بهسازی و نوسازی آن طی سال های گذشته در ایران و جهان مورد تجربه و آزمون قرار گرفته است. تداوم و پایداری این فرایند، نیازمند تحرک اجتماعی و مداخله مردم وار و مورد قبول و پذیرش همگانی است. با توجه به عدم توان اقتصادی و مالی بخش دولتی و عمومی برای سرمایه گذاری و مداخله ای فراگیر و مستقیم در مقیاس کل بافت فرسوده و به منظور خوداتکایی و خودترمیمی کالبد فرسوده، باید مبنا و اساس بر شراکت موثر بخش مردمی، دولتی و خصوصی متکی و استوار باشد. شراکت بخش خصوصی و عمومی در سرمایه گذاری و اجرای بافت های فرسوده با هدایت، حمایت و نظارت ارکان دولتی و عمومی شاه کلید احیاء به شمار می رود. مداخلات گسترده و پردامنه در بافت شهری از چنان حساسیت و اهمیتی برخوردار است که توفیق در آن ضرورتا درگرو شراکت و تعامل تمامی ذی نفعان حاضر(جامعه اصلی مخاطب، شامل ساکنان، شاغلان و رهگذران دربافت)، ذی نفعان ناظر(جامعه عام مخاطب، شامل شهروندان، نهادهای مدیریت شهری و ارگان های دولتی) و ذی نفعان مسئول (کلیه اجزای ارکان سازمان های اجرایی و مدیریتی طرح) می باشد. بنابراین در نظر نگرفتن منافع ساکنین بافت های فرسوده در ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و حتی حقوقی منجر به مقاومت ساکنین این بافت ها در پذیرش طرح ها و برنامه های شهری است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: شراکت عمومی ، شراکت خصوصی ، نوسازی ، بافت فرسوده