شکستگی پروگزیمال تی بیا: مقایسه بین ثابت کردن با پلاک LCP و پلاک «T باترس»

۶مقدمه: شکستگی های پروگزیمال تی بیا غالبا شکستگی های پیچیده هستند و عوارض زیادی دارند. هدف از این تحقیق، بررسی استفاده از سیستم پلاک گذاری با پلاک «قفل شونده» (LCP) در تثبیت داخلی شکستگی های پروگزیمال ساق و مقایسه آن با روش پلاک «TT باترس» (T-buttress) است.موارد و روش ها: مطالعه به روش مورد شاهدی و آینده نگر انجام شد. از ۶۲ بیمار (۵۱ مرد و ۱۱ زن) که با شکستگی پروگزیمال ساق به مرکز ترومای دانشگاه علوم پزشکی مشهد مراجعه نمودند، ۳۵ بیمار با پلاک و ۲۷ بیمار با پلاک T «قفل شونده» تحت عمل جراحی تثبیت داخلی قرار گرفتند. بیماران به مدت زمان میانگین ۲۴ ماه (۳۶-۱۸ ماه) تحت پیگیری کلینیکی و پرتونگاری قرار گرفتند.یافته ها: در گروهLCP سه مورد محدودیت حرکت در زانو، ۱ مورد بدجوش خوردگی و ۱ مورد عفونت دیده شد و همگی جوش خوردند. در گروه پلاک T، چهار مورد محدودیت حرکت زانو، ۶ مورد «بدجوش خوردن»، ۲ مورد جوش نخوردن و ۴ مورد عفونت مشاهده شد. بنابراین محدودیت حرکت مفصل زانو در هر دو حالت وجود داشت، لیکن عفونت و بدجوش خوردن در ثابت کردن با پلاک T شایع تر بود.نتیجه گیری: به نظر می رسد در شکستگی های پروگزیمال ساق، ثابت کردن به روش پلاک گذاری LCP نسبت به پلاک T، محکم تر و با آسیب کمتر بافت استخوانی همراه است؛ و عوارض بعد از عمل در این بیماران کمتر از بیماران عمل شده با پلاک می باشد.

کلیدواژه ها:

شکستگی تی بیا ، تثبیت داخلی شکستگی ، پلاک استخوانی