در غیاب بهشت زهرا: واکاوی تجربه زیسته افراد سوگوار تهرانی در سوگواری مجازی

سوگواری بازماندگان فرد متوفی را یاری می دهد از یک سو خاطرات مربوط به او را در اذهان جمعی بازسازی کند و از سوی دیگر آنها را با واقعیت خشن مرگ به نحو عقلانی تری یاری می رساند تا تجربه ی نبودن و فقدان او را تاب آورده و زندگی شادتری را از سر بگذرانند. اما در طی دوره ی کرونا، با رواج یافتن پدیده ی سوگواری مجازی، برای بسیاری از بازماندگان مسئله ی سوگواری، حاوی صورت بندی های اجتماعی پیچیده تری شد. در طی این دوران، مسائلی مانند خداحافظی بدون وداع، سوگواری بدون تسلی، سوگ پیچیده و بسیاری دیگر از این موضوعات مطرح شد تا به مسئله مندی سوگواری مجازی اشاره شود. موضوع پژوهش حاضر واکاوی تجربه زیسته افراد سوگوار تهرانی در سوگواری مجازی بود. جهت تحلیل یافته ها از روش پدیدارشناسی تفسیری استفاده شد. به طور کلی پس از تجزیه و تحلیل اطلاعات هفت مقوله «رهایی بخشی، سوگواری سترون، همزیستی سوگواری سنتی و مجازی، خسران مضاعف، گسیختگی سوگواری، آرامش صوری و پیومندمندی با متوفی» استخراج گردید.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، مرگ ، سوگواری ، سوگواری مجازی ، پدیدارشناسی