شناسایی رابطه بین سبک تصمیم گیری و سبک رهبری مدیران آموزشی با خودسودمندی معلمان ناحیه ۷ مقطع ابتدایی شهر مشهد

پژوهش حاضر با هدف بررسی شناسایی رابطه بین سبک تصمیم گیری و سبک رهبری مدیران آموزشی با خودسودمندیمعلمان ناحیه ۷ مقطع ابتدایی شهر مشهد انجام شد. جامعه آماری جامعه این شامل معلمان و مدیران مقطع ابتدایی ناحیه ۷شهر ( ۳۵۶ نفر، ۲۱۸ زن و ۱۳۸ مرد) (انتخاب ناحیه ۷ به علت شاغل بودن پژوهشگر در این ناحیه) می باشد. نمونه براساسفرمول کوکران برای ۳۵۶ نفر شامل ۱۸۴ نفر زن و مرد از معلمان مقطع ابتدایی ناحیه ۷ مشهد است که به پرسشنامه هایپژوهش پاسخ دادند. پرسشنامه رهبری توسط وارنر بارک در سال ۲۰۰۴ ، پرسشنامه خودسودمندی معلم در سال ۲۰۰۷توسط چو و بولی و پرسشنامه سبک تصمیم گیری اسکات و بروس ( ۲۰۰۰ ) بود. نتایج تجزیه و تحلیل آماری نشان می دهدبین خودسودمندی با سبک های تصمیم گیری عقلانی، شهودی، وابستگی، اجتنابی و سبک های رهبری تحول گرا و تعاملیبه ترتیب ۰/۲۴+، ۰/۴۹-، ۰/۳۴-، ۰/۴۵- و ۰/۲۶+ می باشد، این همبستگی ها در سطع معنی داری P>۰/۰۵ معنی دار است و با توجه به جهت همبستگی ها با ۹۹ صدم اطمینان می توان گفت که هرچه میزان استفاده از سبک های تصمیمگیری شهودی، وابستگی و اجتنابی و سبک های رهبری تحول گرا کاهش و میزان استفاده از سبک تصمیم گیری عقلانی وسبک رهبری تعاملی مدیران افزایش یابد میزان خوداثربخشی معلمان افزایش می یابد.

کلیدواژه ها:

سبک تصمیم گیری ، سبک رهبری ، مدیران آموزشی ، خودسودمندی معلمان