عدم تحمل ابهام در همه گیری کووید-۱۹ درپرستاران شاغل در خط مقدم مقابله با ویروس کرونا در مراکزآموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال ۱۳۹۹

زمینه و هدف:  پرستاران در خطوط مقدم مبارزه با شیوع بیماری کووید-۱۹ با عوامل استرس زای زیادی مواجه هستند، یکی از پراسترس ترین شرایط، پیش بینی ناپذیر بودن وضعیت و جدی بودن خطر است که ممکن است منجر به عدم تحمل ابهام در آنان گردد. دلایلی مانند ناشناخته بودن بیماری همه گیر، ندانستن مدت زمان ادامه بیماری، عدم اطمینان از ابتلا به بیماری بدون نشان دادن هیچ علامتی اما احتمال انتقال عفونت به دیگران و ناتوانی در کنترل فرایند، مفهوم عدم تحمل ابهام را در این دوره مهم تر می کند. پرستاران دارای عدم تحمل ابهام، موقعیت های مبهم بیماری همه گیر کووید-۱۹ را آشفته کننده و تنش زا ادراک می کنند و دچار اضطراب و نگرانی شدید می شوند. اضطراب در چنین شرایطی به اجتناب شناختی و یا نشخوار فکری و دیگر راهبردهای غیرانطباقی در رابطه با مسئله منجر می گردد. بر این اساس، از یک سو با توجه به اهمیت نقش پرستاران در مقابله با بیماری های همه گیر همچون کرونا ویروس به عنوان تلاشگران خط مقدم مقابله با این بیماری و از سوی دیگر جستجو در پایگاه های اطلاعاتی نشانگر آن بود که پژوهشی که در ایران به بررسی تحمل نکردن ابهام پرستاران بپردازد، وجود ندارد. در نتیجه مطالعه حاضر با هدف تعیین عدم تحمل ابهام در همه گیری کووید-۱۹ در پرستاران شاغل در خط مقدم مقابله با ویروس کرونا در مراکز آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال ۱۳۹۹ صورت گرفت. روش بررسی: در این مطالعه ی توصیفی- مقطعی از بین پرستاران شاغل در بخش های بستری بیماران مبتلا به کرونا در مراکز آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی ایران، ۲۴۰ پرستار که معیار ورود به مطالعه را داشتند با روش سرشماری وارد مطالعه شده و فرم جمعیت شناختی و پرسشنامه تحمل نکردن ابهام فریستون (IUS) تکمیل شد. تقریبا" ۱۰ الی ۱۵ دقیقه طول کشید تا هر دو پرسشنامه تکمیل شود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۱۶ در دو بخش آمار توصیفی و استنباطی صورت گرفت. یافته ها: میانگین نمره عدم تحمل ابهام در واحدهای مورد پژوهش ۶۲/۵۸ با انحراف معیار ۲۰/۳۶ بود. بعد استرس آمیز بودن ابهام بیشترین میانگین نمره برابر ۲/۴۹ با انحراف معیار ۰/۷۸ و بعد ناتوانی برای انجام عمل کمترین میانگین نمره برابر ۲/۱۵ با انحراف معیار ۰/۸۰ را داشت. علاوه بر این، ابتلا به کرونا با عدم تحمل ابهام (۰/۰۴۸=p) ارتباط معنادار آماری داشت. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که پرستاران در موقعیت پرابهام همه گیری کووید-۱۹ دچار عدم تحمل ابهام شده اند به طوری که در بعد استرس آمیز بودن ابهام دچار پریشانی عدم قطعیت بیشتری بودند اما میزان استرس به گونه ای نبوده که آنان را برای انجام وظایفشان ناتوان کند. بررسی این شاخص می تواند به برنامه ریزان، ارائه دهندگان خدمات سلامت و پرستاران کمک کند تا با بکارگیری روش های مناسب و با انجام مداخلات آموزشی، بالینی و پژوهشی در زمینه برون رفت از چرخه اضطراب و ابهام، تغییر باورها درباره ی ابهام، کاهش جهت گیری منفی به مشکلات و مدیریت نگرانی، باعث ارتقای سلامت روانی پرستاران در شرایط همه گیری بیماری کرونا شوند.

کلیدواژه ها:

Intolerance of Uncertainty ، Covid-۱۹ Pandemic ، Nurses ، عدم تحمل ابهام ، همه گیری کووید-۱۹ ، پرستاران