رابطه خودشکوفایی و خودکارآمدی با انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوم شهر فیروزان

هدف از انجام این پژوهش رابطه خودشکوفایی و خودکارآمدی با انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوم شهر فیروزان بوده است روش پژوهش با توجه به ماهیت موضوع و اهداف مورد نظر و سوالات تحقیق ، از نوع توصیفی - همبستگی می باشد. در این تحقیق جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه دوم شهر فیروزان به تعداد ۵۶۳ نفر و جامعه نمونه بر اساس جدول گرجسی و مورگان تعداد ۲۲۸ نفر می باشد که به صورت تصادفی از بین جامعه مورد مطالعه (دانش آموزان متوسطه دوم شهر فیروزان) انتخاب و پرسشنامه در بین آنان توزیع و جمع آوری گردید. در این پژوهش برای جمع آوری دادهها از سه ابزار اندازه گیری استفاده شد ۱-مقیاس خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲) ۲-پرسشنامه انگیزه پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰) ۳- مقیاس خودشکوفایی اهواز و جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون اسمینروف - گولموگروف نرمال بودن داده ها بررسی و در صورت نرمال بودن از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و در صورت غیر نرمال بودن از آزمون همبستگی اسپیرمن و در انتها آزمون رگرسیون استفاده شده است . نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که خودشکوفایی و خودکارآمدی با انگیزش پیشرفت تحصیلی رابطه مستقیم و معنی داری دارند و با افزایش خودشکوفایی و خودکارآمدی در دانش اموزان انگیزش پیشرفت تحصیلی آنان در مدارس افزایش می یابد.

کلیدواژه ها:

خودشکوفایی ، خودکارآمدی ، انگیزش پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه دوم فیروزان