میزان انطباق فضاهای شهری با نیازهای افراد کم توان و ناتوان(نمونه موردی : بلوارسردارجنگل و پارک لاله شهر سیرجان)

شهرهای کنونی ما معلولند و از این روی نمی توانند خواسته های ساکنین را پاسخ گویند. کاستی های کالبدی موجود در شهر، استفاده مفید از فضاهای شهری را کاهش داده و در برخی موارد غیر ممکن کرده است . مسئله در این است که آن بخش از جامعه که به واسطه ناتوانی و کم توانی ، امکان استفاده از فضاهای شهری را ندارند سبب را نه در ”معلول بودن شهر” که در ”معلولیت خویش ” دانسته و حضورشان در این فضاها کمرنگ خواهد شد. معمولا این بخش از جامعه را سالمندان، زنان باردار، کودکان، خردسالان و بیماران تشکیل می دهند، اما بطور خاص این فضاها مانند یک سد در مقابل معلولین عمل کرده و ایشان را از حضور در فضا برحذر می دارند. این در حالیست که یک شهروند معلول، از حقوق برابر با سایر شهروندان برخوردار است که شامل سهولت دسترسی به فضاهای عمومی شهر و امکان استفاده از معابر مناسب برای رفت و آمد می باشد. هدف از این مقاله بررسی این نکته است که آیا ضوابط مربوط به معلولین در معابر و پارکهای شهر سیرجان رعایت شده است یا خیر. داده ها به روش کتابخانه ای و میدانی گردآوری شده، سپس به تجزیه و تحلیل آن اقدام شده است . نتایج نشان می دهد که معبر و پارک مورد مطالعه با تغییراتی نظیر برطرف کردن موانع موقت و مشکلات مربوط به سطح و جنس رویه ی مسیر برای استفاده افراد کم توان و ناتوان مناسب خواهند شد. لازم به ذکر است که مناسب سازی محیط برای معلولان باید در کلیه نقاط شهر سیرجان انجام شود.

کلیدواژه ها:

معلولیت ، سالمندی ، فضای شهری ، مناسب سازی ، دسترسی