تبیین و بررسی مکاتب لذت گریز و لذت گرا

فلسفه لذت از جمله مباحثی است که با قدمت چندین هزارساله در فلسفه های رایج، از عصر افلاطون و پیش از آن مورد مداقه قرار گرفته است. لذت گرایی با صور و گونه های متنوعی که دارد، در طول تاریخ اندیشه های اخلاقی، از سوی تعداد زیادی از فیلسوفان اخلاق مورد تایید یا نقد قرار گرفته است. در برخی مکاتب و نظام های فکری، «لذت» نقش محوری و کلیدی داشته و اخلاق و قانون را براساس آن سامان دهی کرده اند. این مکاتب به دو دسته لذت گریز و لذت گرا تقسیم می شوند. دسته اول (لذت گریز) سعادت را در دوری از لذت و خویشتن داری و زهد نسبت به دنیا دانسته اند و دسته دوم (لذت گرا) لذت را خیر محض دانسته و انسان ها را به لذت گرایی تشویق کرده اند. هر دو دسته اتفاق نظر دارند بر اینکه لذت، محرک انسان ها در افعال اختیاری و غیراختیاری است (لذت گرایی روان شناختی). در این مقاله مکاتب مهم و مشهور هر دو دسته تبیین و بررسی شده است.

کلیدواژه ها:

لذت ، مکتب کلبی ، مکتب رواقی ، ملامتیه ، مکتب کورنایی ، مکتب اپیکور