هم سنجی آموزش روش تدریس سکو سازی و روش تدریس مبتنی بر خردورزی بر سازگاری کودکان دارای مشکلات یادگیری ویژه

هدف از پژوهش حاضر بررسی هم سنجی آموزش روش تدریس سکو سازی و روش تدریس مبتنی بر خردورزی بر سازگاری کودکان دارای مشکلات یادگیری ویژه بود. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس ­آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری ۲ ماهه بود. جامعه آماری کلیه دانش ­آموزان شهرستان ملارد در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بودند. در مرحله اول با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ نفر انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در سه گروه (هر گروه ۱۰ نفر) جایگزین شدند. گروه های آزمایش تحت روش تدریس سکو سازی و روش تدریس مبتنی بر خردورزی قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکردند و در لیست انتظار باقی ماند. از پرسشنامه مشکلات یادگیری ویژه کلورادو (CLDQ) ویلکات و همکاران (۲۰۱۱) و سیاهه سازش یافتگی کودک (CAI) دخانچی (۱۳۷۷) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تجزیه وتحلیل اطلاعات به دست آمده از اجرای پرسشنامه ­­ها از طریق نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ در دو بخش توصیفی و استنباطی (تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بن فرونی) انجام پذیرفت. نتایج نشان داد آموزش ­های مذکور در مرحله پس آزمون و پیگیری نسبت به گروه کنترل اثربخشی معناداری بر بهبود سازگاری داشته­ اند (۰/۰۵>P). افزون بر این نتایج نشان دهنده آن بود که روش تدریس سکو سازی موثرتر از روش تدریس مبتنی بر خردورزی بر بهبود سازگاری بود (۰/۰۵>P). بر اساس نتایج پژوهش حاضر، می ­توان گفت که روش تدریس سکو سازی و روش تدریس مبتنی بر خردورزی می­­توانند به عنوان شیوه­ های آموزشی مناسب برای بهبود سازگاری در دانش ­آموزان مبتلا به مشکلات یادگیری ویژه به کاربرده شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس سکو سازی ، روش تدریس مبتنی بر خردورزی ، سازگاری ، مشکلات یادگیری ویژه.