هنر انسان بودن: به مناسبت اعطاء درجه یک هنری به استاد جواد پیشگر

وقتی از تئاتر، از سینما، تلویزیون، عکاسی، شعر، نقاشی، طراحی و گرافیک سخن می گوید یا در حوزه نقد هنری و هر موضوع ادبی و هنری دیگری با او به گفتگو می نشینی، با خود می گویی لابد تخصص او تئاتر، نه ... سینما ... که نه ... تلویزیون .... رادیو .... نه! نه! شعر و شاید گرافیک است! اگر تخصص او کارگردانی تئاتر است، پس چرا اینقدر از نقاشی و گرافیک و طراحی می داند و چقدر زیبا هر موضوع هنری و ادبی را نقد می کند. وقتی از کارنامه هنری او می پرسی، چیز زیادی نمی گوید. وقتی می خواهی در مورد افتخارات خودش صحبت کند و یا شخصیت کسی را به نقد بکشد، سخت گفتار و خسیس البیان می شود. اما در مورد هر موضوع هنری و ادبی ساعتها به صحبت می نشیند. اما اگر بخواهی با هزار طرفند و زیرکی یک جمله منفی در مورد کسی از زیر زبانش بکشی، غیرممکن است زبان باز کند. تاکنون نشنیدیم در مورد کسی با حب و بغض سخن بگوید، اما اهل تملق و چاپلوسی و بذل و بخشش عناوین و تعریف بیجا هم نیست. سابقه هنری اش را که بررسی می کنی، در هر رشته ادبی و هنری کاری انجام داده، ولی فقط برای خودش، نه برای اینکه در آن زمینه ادعایی کند و خود را اهل آن هنر بداند.

کلیدواژه ها:

جواد پیشگر ، هنرمندان ، تئاتر ، گرگان