اثر خود تنظیمی بر تبحر حرکتی و مهارت اجتماعی کودکان پیش دبستانی با اختلال هماهنگی رشدی

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر خود تنظیمی بر تبحر حرکتی و مهارت اجتماعی کودکان پیش دبستانی بااختلال هماهنگی رشدی‎ بود. روش پژوهش نیمه تجربی و از نوع طرح پیش آزمون -پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش کودکان بادامنه سنی ۷-۴ سال دارای اختلال هماهنگی رشدی شهرستان بابل بود که ۳۰ نفر از آنها به روش هدفمند انتخاب و پس از اجرای پیش آزمون به روش تصادفی ساده در دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه اختلال هماهنگی رشدی ویلسون (۲۰۰۷)، برونینکس- اوزرتسکی (۱۹۷۸) و مهارت اجتماعی گرشام والیوت (۱۹۹۰) استفاده شد. گروه ها به مدت ۱۶ جلسه، دو جلسه در هفته و هر جلسه ۶۰ دقیقه مطابق با روش آموزشی تمرین کردند و در پایان هفته هشتم پس آزمون انجام شد. تجزیه وتحلیل آماری با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس و نرم افزار اس پی اس اس (نسخه۲۲) در سطح معنی داری P≤۰.۰۵ انجام شد. نتایج نشان داد که خودتنظیمی بر مهارت حرکتی درشت (۰.۰۰۲p= و F=۰.۴۳۴)، مهارت حرکتی ظریف (۰.۰۰۱p= و F=۰.۸۲۰)، مهارت حرکتی ظریف و درشت (۰.۰۰۳۱p= و F=۱.۱۵۳) و مهارت اجتماعی (۰.۰۰۴۶p= و F=۰.۰۵۶) اثر معنی داری داشته است. در نتیجه خودتنظیمی بر رشد حرکتی و مهارت اجتماعی موثر بوده و پیشنهاد می شود از این راهبرد برای بهبود مهارت های حرکتی و اجتماعی درکودکان پیش دبستانی دارای اختلال هماهنگی رشدی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

خود تنظیمی ، مهارت حرکتی درشت ، مهارت حرکتی ظریف ، مهارت اجتماعی ، اختلال هماهنگی رشدی