عدم کارایی نانواکسیدروی در ایجاد مقاومت به تنش خشکی در نهال های یک ساله آتریپلکس (.Atriplex canescens (Pursh) Nutt)

سابقه و هدف: با توجه به مقدار اندک نزولات آسمانی و وقوع خشک سالی ها، انجام طرح های بنیادین و شناسایی شیوه های نوین با هدف کاهش اثرات خشکی بر منابع تولید علوفه در کشوراهمیت ویژه ای دارند. ازجمله گیاهانی که به طور گسترده برای احیا مناطق بیابانی و مرتع کاری در ایران از سال های گذشته استفاده شده است، آتریپلکس (.Atriplex canescens (Pursh) Nutt) است.مواد و روش ها: به منظور بررسی اثرات نانواکسید روی بر متغیرهای رویشی و فیزیولوژیکی نهال های یک ساله آتریپلکس و کارایی آن در ایجاد مقاومت به تنش خشکی در این گیاه، آزمایشی در قالب طرح کامل تصادفی با چهار تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل نانواکسیدروی با غلظت های صفر، ۳۰، ۱۰۰، ۳۰۰ و ۱۰۰۰ میلی گرم بر لیتر و آبیاری در چهار سطح ۲۰، ۴۰، ۶۰ و ۸۰ درصد ظرفیت زراعی بود.نتایج: نتایج نشان داد که با کاهش رطوبت خاک، صفات رویشی نهال ها شامل تعداد شاخه، تعداد برگ، رشد قطری، وزن های تر و خشک اندام های هوایی و وزن های تر و خشک ریشه کاهش می یابند. به نحوی که بیشینه این مشخصه ها در تیمار آبیاری ۸۰ درصد و کمترین آن در ۲۰ درصد ظرفیت زراعی مشاهده شد. با افزایش تنش خشکی، ویژگی های فیزیولوژیکی برگ مانند کلروفیل a، کلروفیل کل، کارتنوئید و پرولین به طور معنی داری افزایش یافتند. نتایج بررسی اثر نانواکسیدروی بر صفات رویشی و فیزیولوژی نهال های آتریپلکس نیز نشان داد که این نانوذره فقط بر کلروفیل a، کلروفیل کل و پرولین، اثر معنی دار داشت. به نحوی که بیشترین مقدار این صفات در نهال های شاهد و کمترین آن ها در تیمار نانواکسیدروی با غلظت ۱۰۰۰ میلی گرم بر لیتر مشاهده شد.نتیجه گیری کلی: در کل، به دلیل اثرات بسیار ناچیز نانواکسیدروی، استفاده از آن برای افزایش مقاومت به تنش خشکی آتریپلکس پیشنهاد نمی شود.