بررسی نوع زندگی در سکونتگاه های امروزی و تاثیر آن در رابطه با آسایش ساکنان

یکی از ابتدایی ترین و مناسب ترین سرپناه ها به منظور تامین آسایش ساکنین ، مسکن است .مسکن به عنوان مهمترین مکان زندگی انسان، بازتاب اعتقادات، فرهنگ، شکل زندگی و در یک کلام هویت اوست که در سالهای گذشته برنامه های ساخت مسکن بنا به دلایل مختلفی از تامین نیازهای کیفی انسان غافل مانده و در بهترین حالت خود تنها به تامین سرپناه ختم شده اند. در کنار مجموعه عوامل موثر در کاربران احساس آسایش ، آرامش در مسکن های معاصر کاهش یافته است . بدین منظور، ابتدا مولفه های موثر بر مفهوم احساس آسایش در ساختمانهای بلند مرتبه مورد بررسی قرار گرفته و در ادامه عوامل مرتبط با این مولفه ها شناسایی و معرفی میگردند. پرسش اصلی آیا میزان توجه به تامین نیازهای انسان در مسکن های معاصر طی گذر زمان تغییر کرده است؟ جهت پاسخ به سوال پژوهش ابتدا مولفه های اصلی مرتبط با موضوع شامل کالبدی و عملکردی مورد بررسی قرار گرفته و مولفه اجتماعی شاخص سومی است که موجب تکامل دو مولفه شده و دستیابی به مفهوم احساس آسایش را فراهم می آورد. ضمن اینکه عوامل مرتبط با مولفه های اشاره شده نیز شناسایی و ارائه میگردند. روش پژوهش حاضر توصیفی به مروری می باشد.ونتایج پژوهش نشان داد در سالیان اخیر مسکن از مقوله ای فردی به مقوله ای جمعی و منطقه ای تبدیل گشته و هر کشور با توجه به ویژگیهای خود به آن پرداخته است. به همین منظور ساختار فضایی معماری در سه حوزه کالبدی ، عملکردی و معنایی با توجه به نیاز اساسی انسان به آرامش در زندگی امروز ، به خلق فضایی منجر خواهد شد که علاوه بر پاسخ دهی به نیازهای روانی انسان ، باعث بهبود کیفیت زندگی و ایجاد حس آرامش و رضایتمندی در ساکنان ساختمان های بلند مرتبه شود.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه : مسکن ، ساختمانهای بلند مرتبه ، آسایش ، روانشناسی محیط