پایش تغییرات چند زمانه پوشش گیاهی جنگل های نیمه خشک نواه کوه با استفاده از دورسنجی (۲۰۱۵ - ۱۹۷۵)

فرایند بیابان زایی همواره با تخریب پوشش گیاهی و منابع آب و خاک همراه بوده که می تواند در شرایط اقلیمی متفاوت به وقوع بپیوندد و شدت آن بستگی به ویژگی های طبیعی منطقه دارد. به دلیل افزایش تخریب پوشش گیاهی به عنوان یکی از مهم ترین پیامدهای بیابان زایی، پایش تغییرات و ارزیابی روند آن جهت برنامه ریزی و مدیریت منابع ضروری است. بنابراین هدف از این پژوهش، تهیه نقشه پوشش گیاهی منطقه جنگلی نیمه خشک نواه کوه در سرپل ذهاب و بررسی نوع و روند تغییرات آن از طریق تصاویر چندزمانه MMS، TM، ETM+ و OLI، طی بازه زمانی ۴۰ ساله (۱۹۷۵-۲۰۱۵) است. در این راستا از شاخص NDVI و روش طبقه بندی برای بارزسازی تصاویر و از تفاضل تصاویر و محاسبه سطح طبقات تغییر جهت بررسی نوع و روند تغییرات استفاده شد. نتایج حاکی از وجود بیشترین تغییرات افزایشی در کلاس تنک به معمولی (با مساحت ۸۸۱/۱۳ کیلومتر مربع) در دوره ۱۹۸۷-۱۹۸۴ و همچنین کلاس بدون پوشش به تنک (با مساحت ۷۸۹/۱۰ کیلومتر مربع) در دوره ۱۹۸۴-۱۹۷۵ است. درحالی که حداکثر تغییرات کاهشی در کلاس معمولی به بدون پوشش (با مساحت ۹۴۴/۶ کیلومتر مربع) در دوره ۱۹۹۸-۱۹۹۲ و کلاس معمولی به تنک (با مساحت ۵۹۲/۵ کیلومتر مربع) در دوره ۱۹۹۰-۱۹۸۷ نیز مشاهده شد. در مجموع نتایج پایش تغییرات بیانگر روند نزولی در پوشش گیاهی منطقه بوده که علت اصلی این تخریب را می توان به خشکیدگی درختان بلوط در اثر آفت، تداوم خشکسالی و جاده سازی نسبت داد.

کلیدواژه ها:

پوشش گیاهی ، پایش ، روند تغییرات ، دورسنجی ، NDVI ، نواه کوه