ارتباط بین خودتنظیمی شناختی و عاطفی بر تکلیف گریزی در دانش آموزان

اصطلاح یادگیری خودگردان در سال ۱۹۸۰ رایج شد. این اصطلاح بر خودمختاری و مسئولیت پذیری دانش آموزان برای پیشبرد یادگیری شان تاکید می کند. خودتنظیمی جهت توضیح تلاش های دانش آموزان در اداره مستقل و بهینه سازی تجارب یادگیری خود در کلاس به کار می رود. اینگونه دانش آموزان تفکر و نظارت بر تجارب یادگیریشان را مدنظر دارند. خودتنظیمی در فرایند یادگیری را به مشارکت فعال یادگیرنده (از نظر رفتاری، انگیزشی، شناختی و فراشناختی) در فرایند یادگیری، به منظور بیشینه کردن این فرایند اطلاق نموده است. خودتنظیمی رفتار به استفاده بهینه از منابع زمانی، مکانی اشاره دارد و امکاناتی را برای یادگیری بیشینه می سازد، خودتنظیمی انگیزشی به کاربرد فعال راهبردهای انگیزشی اطلاق می شود که یادگیری را بیشینه می سازد و ترس و اضطراب را کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، تکلیف گریزی ، دانش آموزان