تاثیر چگونگی روش های تدریس در تعلیم و تربیت دانش آموزان ابتدایی

انسان در سالهای اولیه عمر خود مهمترین و موثرترین لحظات را طی می کند و در این زمان است که رشد عقلی او شکل می گیرد.بنابر این تعلیم و تربیت به عنوان تعیین کننده و رکن اساسی سعادت انسانها و منشاء تغییرات و تحولات و دگرگونیهای اجتماعی فرهنگی اقتصادی در بین جوامع مختلف است سپس بدون شک باید بدان توجه بیشتری شود . محور اصلی نگرش های جدید آموزشی بر چگونگی یادگیری و تاثیر آموخته ها بر زندگی یادگیرنده متمرکز است. از این رو، شناخت ویژگی های کودک، بررسی نیازهای آموزشی و تربیتی او، کشف روش ها و راهبردهای ابتکاری و جدید، توسعه امکانات آموزش فردی، و مشارکت دانش آموزان در فعالیت های گروهی، از اهمیت خاصی برخوردارند. در واقع، با اعمال نگرش های جدید، نظام آموزشی متحول می شود و چشم اندازها و فعالیت های تازه ای پیش پای مدرسه ها گشوده می شوند. از این رو، مدرسه های قرن بیست ویکم می کوشند نسل آینده را برای تحصیلات بالاتر و قبول مسئولیت های بزرگ اجتماعی تربیت و آماده کنند. در این جریان فکری، برخی نگرش های آموزشی مورد توجه عبارت اند از:● گرایش به سوی آموزش و یادگیری فعال و پویا؛● توجه به تفاوت های فردی و شخصیت مستقل هر دانش آموز و تمرکز بر آن ها؛● گرایش به تفکر و تجزیه و تحلیل خوانده ها و آموخته ها؛● گرایش به کاربرد ابتکاری آموخته ها در موقعیت های جدید؛

کلیدواژه ها:

تدریس ، ابتدایی ، تعلیم ، تربیت ، دانش آموز