تاثیر شرایط دمایی محیطی بر نفوذپذیری و مقاومت سطحی بتن با به کارگیری آزمون های درجا

سطح بتن مهم ترین قسمتی است که بصورت مستقیم با محیط بیرون در ارتباط است. لذا افزایش مقاومت سطحی بتن می تواند باعث کاهش نفوذ مقدار مواد زیان آور به داخل بتن گردد. می توان گفت که نفوذپذیری و مقاومت سطحی عواملی هستند که دوام و زمان بهره دهی سازه ی بتنی را تحت تاثیر قرار می دهند. به همین دلیل ساخت بتنی که مقاومت سطحی مورد نظر را تامین نموده و نفوذپذیری کمتری نیز داشته باشد از اهمیت خاصی برخوردار است. لذا در این تحقیق با به کارگیری آزمون های " محفظه استوانه ای" و "پیچش"، اقدام به اندازه گیری مقاومت سطحی و نفوذپذیری بتن، تحت چرخه های تغییرات دمایی شده است. در این خصوص روابط موجود بین مقاومت سطحی و نفوذپذیری نمونه های بتنی بدست آمد. همچنین با استفاده از تابع خطی، رابطه ی بین عمق با حجم نفوذ، با دقت بالا تخمین زده شد. نتایج حاصل از آزمون پیچش نشان می دهد که با افزایش سن عمل آوری بتن معمولی، مقاومت سطحی نیز افزایش یافته است به گونه ای که مقاومت سطحی در سن ۱۲۰ روز حدود ۴۲ درصد بیشتر از مقاومت سطحی در سن ۷ روز هست؛ اما با قرار گرفتن نمونه ها در چرخه های تغییرات دمایی، دچار کاهش مقاومت سطحی بتن حاصل از آزمون پیچش شده است. همچنین نتایج آزمایش های نفوذپذیری با دستگاه محفظه استوانه ای نشان می دهد که تغییرات دمایی دارای تاثیر منفی روی نفوذپذیری و عمق نفوذ در نمونه های بتنی می باشد. نفوذپذیری و عمق نفوذ بتن تحت چرخه های تغییرات دمایی پس از ۱۲۰ روز به ترتیب بیش از ۸ و ۳ برابر افزایش داشته است. با توجه به نتایج تحقیق می توان گفت که چرخه های دمایی معتدل، بر نفوذپذیری و عمق نفوذ تاثیر قابل توجهی دارد.

کلیدواژه ها:

نفوذپذیری ، آزمون درجا ، دما ، بتن ، مقاومت