ضرباهنگ های زندگی به مثابه عناصر تولید فضا در فرش های جنگ افغانستان بر اساس آراء هانری لوفور

در میان هنرهای مردمی معاصر، فرش های جنگ افغانستان ویژگی ممتاز و منحصر به فردی دارند که آن ها را از همگنان متمایز گردانیده است. سخن گفتن با جهان درباره مصیبت جنگ، مهم ترین ویژگی این آثار می باشد. فضا و ضرباهنگ موجود در این دستبافته ها که نقش مهمی در انتقال اندیشه های ذهنی هنرمندان دارد، همواره بین دو مفهوم کلی جنگ و زندگی یا فضای تحمیلی و مطلوب در نوسان است. این پژوهش در پی تبیین چگونگی بازنمایی فضا و ضرباهنگ در فرش های جنگ افغانستان به کاوش در این مقوله بر مبنای نظریه هانری لوفور پرداخته است. بدین قرار، مهم ترین پرسش های این پژوهش عبارتند از: فضای جنگ،  فضای زندگی و ضرباهنگ های مرتبط با این پدیده ها چگونه در فرش های جنگ افغانستان به تصویر کشیده شده اند؟ نتیجه این پژوهش که به شیوه توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر منابع اسنادی تدوین گردیده، حکایت از آن دارد که: بازنمایی های فضا در فرش های جنگ افغانستان، کوششی برای ابراز وجود در مناسبات قدرت بوده و مهم ترین راهبرد برای انجام این امر، ایجاد تفاوت و تقابل در بازنمایی بوده است. در حالی که غلبه عناصر نظامی در فرش های جنگ افغانستان ضرباهنگ غالب را تشکیل می دهد، در تقابل با آن می توان به گزاره دیگری اشاره کرد که با عناصری همچون: گل ها، درخت ها و گیاهان تعریف شده و با تدابیری مانند درنگ، سکون و تغییر در ضرباهنگ، به مقابله با سلطه جنگ بر فضا پرداخته است.

کلیدواژه ها:

Afghanistan ، War Rug ، Rhythm. ، The Production of Space ، افغانستان ، فرش جنگ ، نظریه تولید فضا ، ضرباهنگ.