مطالعه ی تطبیقی شاخص های زیست پذیری مناطق شهری اسلامشهر

امروزه زیست­پذیری شهری گفتمانی نیرومند را در توسعه شهری و طراحی شهری بازتاب می دهد که در پیشینه ی برنامه ریزی شهری رواج پیداکرده است. چنین گفتمانی به وجود ارتباط مطلوب بین محیط شهری وزندگی اجتماعی اشاره می کند. زیست­پذیری در معنای اصلی و کلی خود به مفهوم دستیابی به قابلیت زندگی است و درواقع همان دست یابی به کیفیت برنامه ریزی خوب یا مکان پایدار است. در این امتداد هدف این پژوهش سنجش و ارزیابی زیست­پذیری شهری در مناطق شش گانه اسلامشهر است. پژوهش حاضر از لحاظ هدف­گذاری کاربردی و از لحاظ روش توصیفی – تحلیلی است. داده­ها با استفاده از پرسش­نامه محقق ساخته گردآوری و برای سنجش روایی آن از روش آلفای کرونباخ استفاده گردید که پایایی آن با میزان ۹۴۰/ به تایید رسیده است. جامعه آماری پژوهش مناطق ۶ گانه اسلامشهر و حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران با سطح خطای ۹ درصد ۳۸۴ نفر برآورده شده است که مطابق تعداد جمعیت هر منطقه سهمیه اختصاص داده شد. برای تجزیه وتحلیل داده­ها و اطلاعات به­دست آمده از آزمون­های کلموگروف اسمیرنوف، فریدمن، تحلیل مسیر و از روش­های آنتروپی شانون، تکنیک تصمیم­گیری چند معیاره واسپاس در محیط نرم­افزاری Smart Pls و Arc Gis استفاده شده است. نتایج به­دست آمده نشان داد شاخص اقتصادی (۵/۲)، بیشترین اهمیت و شاخص زیست محیطی (۲۰/۲)، کمترین اهمیت را در زیست­پذیری مناطق اسلامشهر دارند. همچنین یافته­های دیگر پژوهش نشانگر آن بود که مناطق ۳، ۲ و ۱ به ترتیب با کسب میزان امتیاز واسپاس ۲۳۱۹/۰، ۱۷۶۱۰/۰ و ۱۶۵۳۰/۰ از لحاظ برخورداری از شاخص­های زیست­پذیری در بین مناطق ۶ گانه در رتبه­های اول تا سوم قرار دارند. در سوی دیگر منطقه ۶ با کسب کمترین میزان واسپاس ۰۴۳۶/۰ در جایگاه آخر قرارگرفته بود.

کلیدواژه ها:

"پایداری" ، "شاخص های زیست پذیری" ، "واسپاس" ، "مناطق شهری" ، "اسلامشهر"