مقاله پژوهشی: بررسی خودکانونی لیزر در پلاسمای کوانتومی با استفاده از نظریه مومنت

در این پژوهش، با فرض نظریه مومنت، انتشار باریکه لیزر با شدت نسبیتی در پلاسمای کوانتومی گرم مطالعه می شود. با کمک معادله ماکسول و ثابت دی الکتریک بدست آمده از الگوی هیدرودینامیک کوانتومی، معادله انتشار پهنای بی بعد باریکه در راستای انتشار یافت شده و به صورت عددی با روش رانجکوتای مرتبه چهار حل می شود. نتایج نشان می دهند که در مقایسه با تقریب پیرامحوری در نظریه مومنت، خودکانونی قوی تری مشاهده می شود. همچنین مشابه تقریب پیرامحوری، با افزایش دمای فرمی، چگالی پلاسما و شدت لیزر، فرکانس نوسان های پهنای باریکه لیزر افزایش و طول کانونی شدن کاهش می یابد که به معنی بهبود پدیده خودکانونی است. در ادامه نتیجه می شود که رفتار شعاع بحرانی لیزر در دو نظریه یکسان نیستند، آن چنان که در نظریه مومنت با افزایش شدت لیزر شعاع بحرانی کاهش می یابد تا جایی که غیروابسته از شدت لیزر شود؛ اما در تقریب پیرامحوری، شعاع بحرانی پس از رسیدن به مقدار کمینه، با افزایش شدت لیزر بزرگ تر می شود.

کلیدواژه ها:

انتشار لیزر در پلاسما ، پلاسمای کوانتومی ، پهنای باریکه لیزر ، نظریه مومنت ، الگوی هیدرودینامیک کوانتومی