میکلانجلو مریزی دا کاراواجو، مرد نامرئی رنسانس

نخستین پایه های مکتب باروک در نخستین دهه ی سال ۱۶۰۰ میلادی گذاشته شد. کاراواجو چهره ی شاخص این مکتب، در نوع نقاشی و تکنیک های استفاده از فرم و رنگ، تحولات مهمی ایجاد کرد. در این پژوهش تلاش شده است تا با توجه به زندگی نامه ی کاراواجو، خوانش قابل قبولی از این هنرمند خصوصا ویژگی های آیکونولوژی نقاشی «شام در عمواس» ارائه شود. این تحقیق بر اساس شیوه ی توصیفی و تحلیلی استوار گردید و اطلاعات از طریق منابع کتابخانه ای و معتبر اینترنتی گردآوری شده است. برآیند این پژوهش نشان داد که آثار کاراواجو با ترکیب بینش واقع بینانه حالات جسمی و روحی انسانی و استفاده دراماتیک از نور، تاثیر فراوانی بر نقاشی سبک باروک گذاشته است. عمدتا موضوعات نقاشی او را مضامین مسیحی تشکیل می دهد. او در آثارش برای تفسیر یک متن مقدس از مفاهیم نمادین بهره می برد. اگرچه این هنرمند زندگی کولی واری داشت و تمامی وجوه تیره ی زندگی آدمی در سرگذشت او نمایان است اما اغلب نام کاراواجو ما را مجاب می کند که به آثارش به دیده تحسین بنگریم و آن ها را ارج نهیم.

کلیدواژه ها:

نقاشی سده هفدهم ، مکتب باروک ، میکلانجلو مریزی دا کاراواجو ، شام در عمواس.