اثربخشی آموزش تفکر مثبت بر خودکارآمدی اجتماعی و استرس تحصیلی در دانش آموزان دختر متوسطه شهر مسجدسلیمان

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش تفکر مثبت بر خودکارآمدی اجتماعی و استرس تحصیلی در دانش آموزان دختر متوسطه شهر مسجدسلیمان بود. روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی میدانی می باشد. از نوع پیش آزمون- پس آزمون با دو گروه آزمایش و گواه و انتخاب تصادفی استفاده شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر متوسطه شهر مسجدسلیمان می باشند که در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ مشغول به تحصیل بودند. برای تعیین نمونه با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای ۲ مدرسه و سپس از بین دانش آموزان آن مدارس ۳۰ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند؛ و یک کلاس را به عنوان گروه آزمایش (۱۵ نفر) و یک کلاس دیگر را به عنوان گروه گواه (۱۵ نفر) قراردادیم. ابزار جمع آوری داده های پژوهش شامل پرسش نامه خودکارآمدی اجتماعی کنلی (۱۹۸۹)، پرسش نامه استرس تحصیلی انگ و هوان (۲۰۰۶) و بسته آموزش تفکر مثبت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای بود. قبل و بعد از اجرای مداخله برای گروه آزمایش، پیش آزمون و پس آزمون از هر دو گروه گرفته شد، نتایج جمع آوری شد و با استفاده از نرم افزار Spss و آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد اثربخشی آموزش تفکر مثبت سبب افزایش خودکارآمدی اجتماعی و کاهش استرس تحصیلی در دانش آموزان دختر متوسطه شهر مسجدسلیمان می گردد.

کلیدواژه ها:

تفکر مثبت ، خودکارآمدی اجتماعی ، استرس تحصیلی.